Dawkowanie Rexatilux - jak stosować?

Jak prawidłowo dawkować Rexatilux?

Lek Rexatilux podaje się w postaci pojedynczego wstrzyknięcia do oka (do ciała szklistego), wykonywanego przez wykwalifikowanego lekarza okulistę w znieczuleniu miejscowym. Poniższe zasady są wspólne dla obu postaci farmaceutycznych:

• Zalecana dawka to 0,5 mg, co odpowiada objętości 0,05 ml wstrzykiwanego roztworu.
• Odstęp pomiędzy dwoma kolejnymi wstrzyknięciami do tego samego oka powinien wynosić co najmniej cztery tygodnie.
• Leczenie rozpoczyna się zwykle od jednego wstrzyknięcia w miesiącu. Lekarz kontroluje stan oka i w zależności od odpowiedzi na leczenie decyduje o dalszym postępowaniu.
• U pacjentów z wysiękową postacią AMD, DME, PDR i RVO początkowo mogą być potrzebne trzy lub więcej kolejnych, comiesięcznych iniekcji. Dalsze odstępy ustala lekarz na podstawie aktywności choroby.
• W leczeniu CNV liczba iniekcji ustalana jest indywidualnie – niektórzy pacjenci mogą wymagać tylko jednego wstrzyknięcia w pierwszych 12 miesiącach, inni częstszego leczenia. W przypadku CNV wtórnej do patologicznej krótkowzroczności (PM) wielu pacjentów może wymagać tylko jednej lub dwóch iniekcji w pierwszym roku.
• Lek może być stosowany u osób w wieku 65 lat i starszych bez konieczności dostosowania dawki.
• Stosowanie leku u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat nie zostało ustalone i nie jest zalecane.

Przed wstrzyknięciem lekarz dokładnie oczyszcza oko, aby zapobiec zakażeniu, oraz podaje miejscowy lek znieczulający ograniczający dyskomfort. Choć obie postacie służą do podania takiej samej dawki, różnią się sposobem przygotowania strzykawki.

Postać: fiolka z igłą z filtrem – przygotowanie roztworu z fiolki przebiega w następujący sposób:

• Do pobrania roztworu z fiolki służy dołączona igła z filtrem 5 µm (18G).
• Pobiera się całą zawartość fiolki do strzykawki, po czym igłę z filtrem wyrzuca się – nie wolno jej używać do wstrzyknięcia.
• Do samego podania leku do ciała szklistego stosuje się osobną, jałową igłę iniekcyjną 30G.
• Przed wstrzyknięciem usuwa się powietrze oraz nadmiar roztworu, ustawiając tłok na znaczniku 0,05 ml.

Postać: ampułko-strzykawka – ta postać wymaga usunięcia nadmiaru roztworu przed podaniem:

• Ampułko-strzykawka zawiera objętość większą niż zalecana dawka 0,5 mg, dlatego nie należy wykorzystywać całej możliwej do pobrania objętości.
• Przed wstrzyknięciem należy usunąć nadmiar roztworu oraz pęcherzyki powietrza, powoli naciskając tłok, aż brzeg poniżej wypukłości gumowej uszczelki zrówna się ze znacznikiem dawki 0,05 ml.
• Do wstrzyknięcia stosuje się jałową igłę iniekcyjną 30G x ½″, którą przykręca się do złącza typu Luer.
• Nie należy odciągać tłoka – tłok jest połączony z gumową uszczelką, a jego odciąganie mogłoby spowodować pobranie powietrza.

Jeśli pacjent rozważa przerwanie leczenia, powinien omówić to z lekarzem podczas kolejnej wyznaczonej wizyty. To lekarz doradza i podejmuje decyzję o tym, jak długo powinno być prowadzone leczenie.