Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Fluorouracyl, Kwas salicylowy |
| Postać farmaceutyczna | Płyn do stosowania na skórę |
| Podmiot odpowiedzialny | Almirall Hermal GmbH |
| Kod ATC | |
| Procedura | NAR |
| Kategorie |
Interakcje Verrumal z innymi lekami
Przed rozpoczęciem stosowania preparatu Verrumal należy bezwzględnie poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich przyjmowanych obecnie lub ostatnio lekach, a także o tych, które pacjent planuje stosować. Pomimo że Verrumal jest preparatem do stosowania miejscowego, może wchodzić w interakcje z niektórymi lekami przyjmowanymi ogólnoustrojowo.
Bezwzględnie przeciwwskazane jest jednoczesne stosowanie preparatu Verrumal z lekami z grupy analogów nukleozydów, takimi jak:
- Brywudyna (brivudine)
- Sorywudyna (sorivudine)
- Inne analogi nukleozydów stosowane jako leki przeciwwirusowe
Leki te mogą znacznie zwiększać stężenie fluorouracylu w osoczu i w związku z tym nasilić jego toksyczność. Mechanizm tej interakcji polega na blokowaniu przez brywudynę i sorywudynę enzymu odpowiedzialnego za rozkład fluorouracylu, co prowadzi do jego kumulacji w organizmie. Preparat Verrumal można zastosować nie wcześniej niż po upływie 4 tygodni od zaprzestania stosowania tych leków przeciwwirusowych.
U pacjentów leczonych jednocześnie fenytoiną (lekiem przeciwpadaczkowym) i fluorouracylem, stężenie fenytoiny w osoczu krwi powinno być regularnie kontrolowane. Fluorouracyl może wpływać na metabolizm fenytoiny, co może prowadzić do zmian jej stężenia terapeutycznego i konieczności modyfikacji dawkowania.
Należy również poinformować lekarza o stosowaniu:
- Metotreksatu (lek cytostatyczny) – możliwe interakcje z kwasem salicylowym, który może wpływać na wiązanie metotreksatu z białkami osocza i jego wydalanie przez nerki
- Pochodnych sulfonylomocznika (leki przeciwcukrzycowe, np. glibenklamid, gliklazyd) – kwas salicylowy może potęgować ich działanie hipoglikemizujące, zwiększając ryzyko zbyt silnego obniżenia poziomu glukozy we krwi
U pacjentów z rozpoznanym brakiem aktywności enzymu dehydrogenazy dihydropirymidynowej (DPD), czyli całkowitym niedoborem DPD, szczególnie ważne jest, aby nie stosować większej dawki leku niż zalecana. Niedobór tego enzymu prowadzi do zaburzonego metabolizmu fluorouracylu i zwiększonego ryzyka jego toksyczności.
Dimetylosulfotlenek (DMSO) zawarty w preparacie jako substancja pomocnicza może zwiększać przenikanie przez skórę innych substancji stosowanych miejscowo, dlatego należy zachować ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu innych preparatów dermatologicznych na te same obszary skóry.
