Skutki uboczne Hopledo

Działania niepożądane leku Hopledo

Jak każdy lek, Hopledo może powodować działania niepożądane, choć nie wystąpią one u każdego pacjenta. Część objawów ma charakter przemijający, jednak niektóre wymagają natychmiastowej reakcji.

Objawy wymagające natychmiastowego kontaktu z lekarzem:

• Krwawienie z żołądka lub jelit (krwotok z przewodu pokarmowego), które może objawiać się obecnością krwi w stolcu lub ciemnym zabarwieniem stolca.
• Opuchlizna twarzy, warg, języka lub gardła (nadwrażliwość) powodująca trudności w połykaniu lub oddychaniu albo pokrzywkowa wysypka skórna.
• Silny skurcz lub gwałtowne drgania mięśni, drżenia, pobudzenie, splątanie, gorączka, przyspieszone tętno lub znaczne wahania ciśnienia tętniczego – mogą to być objawy złośliwego zespołu neuroleptycznego (NMS) lub rabdomiolizy, czyli rzadkiego, ciężkiego zaburzenia mięśni.

Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób):

• zakażenie układu moczowego.

Często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 10 osób):

• zmniejszenie apetytu;
• splątanie;
• zaburzenia zachowania;
• widzenie lub słyszenie rzeczy, które nie istnieją (omamy);
• depresja;
• lęk;
• trudności z zasypianiem i (lub) utrzymaniem snu (bezsenność);
• zaburzenia snu;
• zaburzenia pamięci i myślenia (upośledzenie funkcji poznawczych);
• zawroty głowy;
• nieprawidłowe ruchy mimowolne (dyskineza);
• bóle głowy;
• nasilenie choroby Parkinsona;
• senność;
• zaburzenia ruchu (zaburzenia chodu);
• niewyraźne widzenie;
• zawroty głowy lub uczucie oszołomienia podczas wstawania bądź siadania spowodowane spadkiem ciśnienia krwi (niedociśnienie ortostatyczne);
• niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie tętnicze);
• wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie tętnicze);
• mdłości (nudności);
• zaparcia;
• suchość w ustach;
• bóle brzucha;
• wymioty;
• wysypka;
• skurcze mięśni;
• upadki;
• męczliwość (uczucie zmęczenia);
• zbyt niskie stężenie witaminy B6.

Niezbyt często (mogą wystąpić nie częściej niż u 1 na 100 osób):

• zmniejszenie liczby krwinek czerwonych (niedokrwistość);
• spadek masy ciała;
• epizod psychotyczny;
• trudności w kontrolowaniu działań lub reakcji (zaburzenia kontroli impulsów);
• nietypowe sny;
• pobudzenie;
• złudzenia;
• zgrzytanie zębami (bruksizm);
• drgawki;
• skręcające i powtarzające się ruchy lub nieprawidłowa postawa spowodowane mimowolnym skurczem mięśni (dystonia);
• trudności z otwieraniem ust (szczękościsk);
• omdlenie;
• nieprzyjemne odczucia w nogach z potrzebą poruszania nimi (zespół niespokojnych nóg);
• ruchy mimowolne (zaburzenia pozapiramidowe);
• mimowolny skurcz mięśni;
• zjawisko działania i braku działania, czyli sytuacja, w której lek działa przez pewien czas, po czym przestaje łagodzić objawy;
• odczucia skórne, takie jak drętwienie, mrowienie, kłucie, uczucie zimna lub pieczenia (parestezje);
• drżenie;
• nieregularne bicie serca (zaburzenia rytmu serca);
• silne bicie serca, które może być szybkie lub nieregularne (kołatanie serca);
• zadyszka (duszność);
• biegunka;
• niestrawność (dyspepsja);
• nadmierne wiatry lub gazy (wzdęcia);
• trudności z połykaniem (dysfagia);
• uderzenia gorąca;
• nadmierne pocenie się (nadpotliwość);
• świąd (swędzenie);
• niemożność całkowitego opróżnienia pęcherza moczowego (zatrzymanie moczu);
• opuchlizna rąk i (lub) nóg (obrzęki obwodowe);
• osłabienie (astenia);
• ból w klatce piersiowej niezwiązany z sercem (ból pozasercowy);
• zwiększone stężenie kreatyniny;
• zwiększona aktywność fosfatazy alkalicznej;
• obecność krwinek białych zwanych leukocytami w moczu.

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• czerniak – rodzaj raka skóry;
• ciężki niedobór neutrofilów, czyli rodzaju krwinek białych (agranulocytoza);
• zmniejszenie liczby płytek krwi (małopłytkowość);
• zmniejszenie liczby krwinek białych (leukopenia);
• zwiększenie masy ciała;
• myśli samobójcze lub próba samobójcza;
• dezorientacja;
• pragnienie przyjmowania większych dawek leku niż wymagane do opanowania objawów ruchowych (zespół dysregulacji dopaminowej);
• euforia;
• nagłe zasypianie;
• słaba kontrola mięśni (ataksja);
• podwójne widzenie (diplopia);
• rozszerzenie źrenic;
• ustawienie gałek ocznych w jednej pozycji (napady przymusowego patrzenia);
• opadanie powieki, zwężenie źrenicy i zmniejszona potliwość po jednej stronie twarzy (uaktywnienie utajonego zespołu Hornera);
• drganie powieki (kurcz powiek);
• zapalenie żyły spowodowane zakrzepem krwi (zakrzepowe zapalenie żył);
• nieprawidłowe oddychanie;
• chrypka;
• choroba wrzodowa;
• nietypowy smak w ustach (zaburzenia smaku);
• uczucie pieczenia języka (glossodynia);
• ciemne zabarwienie śliny;
• czkawka;
• nadmierne ślinienie się (ślinotok);
• ciężka wysypka spowodowana zapaleniem naczyń krwionośnych (plamica Henocha-Schönleina);
• pokrzywka;
• utrata włosów;
• wysypka (osutka);
• ciemne zabarwienie potu;
• ciemny mocz;
• mimowolne oddawanie moczu (nietrzymanie moczu);
• przedłużony i (lub) bolesny wzwód (priapizm);
• ogólne złe samopoczucie;
• zwiększone wartości niektórych wskaźników czynności wątroby lub nerek (AST, ALT, LDH, bilirubiny);
• zwiększone stężenie cukru;
• zwiększone stężenie kwasu moczowego;
• zmniejszone stężenie hemoglobiny;
• dodatni wynik testu Coombsa;
• obecność bakterii w moczu;
• obecność krwi w moczu.

Zaburzenia kontroli impulsów jako działanie niepożądane. U pacjenta może wystąpić niezdolność powstrzymania się od wykonania czynności, która bywa szkodliwa dla niego samego lub dla otoczenia. Należą do nich:

• silny przymus uprawiania hazardu pomimo poważnych konsekwencji osobistych lub rodzinnych;
• zmienione lub zwiększone zainteresowanie seksem oraz zachowania seksualne stanowiące istotny problem dla pacjenta lub innych osób, na przykład zwiększony popęd seksualny;
• niekontrolowane nadmierne zakupy lub wydawanie pieniędzy;
• napadowe objadanie się (spożywanie dużych ilości jedzenia w krótkim czasie) lub jedzenie kompulsywne (spożywanie większej ilości jedzenia niż zwykle i większej niż potrzebna do zaspokojenia głodu).

O wystąpieniu któregokolwiek z tych objawów należy powiedzieć lekarzowi, który omówi z pacjentem sposoby radzenia sobie z nimi lub ich ograniczenia. Warto również poprosić bliskich o zwracanie uwagi na zmiany w zachowaniu, ponieważ osoba przyjmująca lek nie zawsze sama dostrzega takie zaburzenia.