Dawkowanie Fibryga - jak stosować?

Fibryga jest podawana wyłącznie przez personel medyczny w postaci wlewu dożylnego lub wstrzyknięcia. Dawkowanie i schemat podawania są zawsze dostosowywane indywidualnie do każdego pacjenta i zależą od masy ciała, ciężkości choroby, lokalizacji krwawienia, charakteru zabiegu chirurgicznego oraz ogólnego stanu zdrowia.

Profilaktyka u pacjentów z wrodzonym niedoborem fibrynogenu:

Aby zapobiec nadmiernemu krwawieniu podczas zabiegów chirurgicznych, zaleca się podawanie profilaktyczne w celu zwiększenia stężenia fibrynogenu do 1 g/l i utrzymania go na tym poziomie do czasu osiągnięcia hemostazy, oraz ponad 0,5 g/l do czasu zakończenia gojenia ran.

Dawkę oblicza się według następującego wzoru:

Dla dorosłych i młodzieży:
Dawka (mg/kg masy ciała) = [Stężenie docelowe (g/l) - stężenie oznaczone (g/l)] / 0,018 (g/l na mg/kg masy ciała)

Dla dzieci w wieku poniżej 12 lat:
Dawka (mg/kg masy ciała) = [Stężenie docelowe (g/l) - stężenie oznaczone (g/l)] / 0,014 (g/l na mg/kg masy ciała)

Biologiczny okres półtrwania fibrynogenu wynosi 3-4 dni, co oznacza, że przy braku zużycia zwykle ponowne leczenie nie jest wymagane natychmiast. Dalsze dawkowanie powinno być dostosowane do wyników testów laboratoryjnych i stanu klinicznego pacjenta.

Leczenie krwawienia u pacjentów z wrodzonym niedoborem:

Leczenie epizodów krwawienia prowadzi się zgodnie z powyższymi wzorami w celu osiągnięcia docelowego stężenia fibrynogenu w osoczu wynoszącego 1 g/l. Stężenie to należy utrzymywać do czasu osiągnięcia hemostazy.

Leczenie krwawienia u pacjentów z nabytym niedoborem fibrynogenu:

U dorosłych zwykle początkowo podaje się 1-2 g, a kolejne wlewy w razie potrzeby. W przypadku ciężkiego krwotoku, np. podczas poważnego zabiegu chirurgicznego, wymagana może być większa ilość fibrynogenu (4-8 g).

U dzieci i młodzieży dawkowanie ustala się na podstawie masy ciała i wskazań klinicznych, ale zwykle wynosi 20-30 mg/kg.

Sposób podawania:

Preparat należy podawać powoli dożylnie przy zalecanej maksymalnej szybkości 5 ml na minutę u pacjentów z wrodzoną hipo- lub afibrynogenemią oraz przy zalecanej maksymalnej szybkości 10 ml na minutę u pacjentów z nabytym niedoborem fibrynogenu.

Lekarz będzie regularnie przeprowadzać badania krwi w celu oznaczenia stężenia fibrynogenu i monitorowania ryzyka przedawkowania oraz powikłań zakrzepowych. W przypadku poważnych zabiegów chirurgicznych konieczne jest dokładne monitorowanie parametrów krzepnięcia.