Lymerexo - ulotka dla pacjenta

Jakie są wskazania? Na co stosowany jest Lymerexo?

Lymerexo to złożony lek przeciwcukrzycowy w postaci tabletek powlekanych, zawierający dwie substancje czynne o odmiennych mechanizmach działania: linagliptynę oraz metforminy chlorowodorek. Preparat jest przeznaczony do stosowania u osób dorosłych z cukrzycą typu 2 i ma za zadanie wspomagać kontrolę stężenia cukru (glukozy) we krwi. Połączenie dwóch substancji w jednej tabletce oznacza, że pacjent przyjmuje dwa leki przeciwcukrzycowe w ramach jednego produktu, co upraszcza schemat leczenia w porównaniu z przyjmowaniem osobnych tabletek linagliptyny i osobnych tabletek metforminy.

Do jakich grup leków należą substancje czynne? Obie substancje czynne wywodzą się z różnych klas terapeutycznych, co przekłada się na uzupełniające się mechanizmy obniżania glikemii:

• Linagliptyna – zaliczana jest do inhibitorów DPP-4, czyli inhibitorów dipeptydylopeptydazy 4.
• Metformina (w postaci chlorowodorku) – należy do grupy leków określanych jako biguanidy.

Jak działa Lymerexo? Obie substancje czynne działają wspólnie, aby kontrolować stężenie cukru we krwi u dorosłych pacjentów z cukrzycą typu 2. Lek stosowany jednocześnie z odpowiednią dietą i aktywnością fizyczną pomaga zwiększyć stężenie insuliny oraz nasilić jej działanie po posiłku, a jednocześnie ogranicza ilość cukru wytwarzanego przez organizm. Efektem tych dwóch uzupełniających się kierunków działania jest zmniejszenie stężenia glukozy we krwi zarówno w okresie poposiłkowym, jak i na czczo. Warto podkreślić, że farmakoterapia nie zastępuje modyfikacji stylu życia – dieta i regularny wysiłek fizyczny pozostają nieodłącznym elementem leczenia cukrzycy typu 2 również w trakcie przyjmowania tego preparatu.

W jakich schematach leczenia można stosować preparat? Lymerexo może być wykorzystywany na kilka sposobów, w zależności od decyzji lekarza prowadzącego oraz od tego, jakie leczenie pacjent otrzymywał wcześniej:

• samodzielnie, jako jedyny lek przeciwcukrzycowy;
• w skojarzeniu z pochodnymi sulfonylomocznika;
• w skojarzeniu z empagliflozyną;
• w skojarzeniu z insuliną.

Czym jest cukrzyca typu 2? To przewlekła choroba metaboliczna, w przebiegu której organizm nie wytwarza wystarczającej ilości insuliny, a insulina, która jest produkowana, nie działa w prawidłowy sposób (zjawisko określane jako insulinooporność). Dodatkowo organizm może wytwarzać zbyt duże ilości cukru. W konsekwencji glukoza gromadzi się we krwi, prowadząc do utrzymującej się hiperglikemii. Nieprawidłowo kontrolowana cukrzyca typu 2 może w dłuższej perspektywie prowadzić do poważnych powikłań zdrowotnych, do których należą między innymi choroby serca, choroby nerek, utrata wzroku (ślepota) oraz amputacje. Właśnie dlatego tak istotne jest systematyczne przyjmowanie zaleconych leków i regularne kontrole u lekarza.

Dla kogo preparat nie jest przeznaczony? Lek nie jest stosowany w leczeniu cukrzycy typu 1, czyli sytuacji, w której organizm pacjenta w ogóle nie wytwarza insuliny. Preparat nie jest również zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat – w grupie wiekowej od 10 do 17 lat nie wykazano oczekiwanego działania leku, a w odniesieniu do dzieci poniżej 10. roku życia brak jest danych dotyczących bezpieczeństwa i działania preparatu. Dodatkowo należy pamiętać, że u pacjentów z cukrzycą powszechnie występują zmiany skórne, dlatego równolegle z farmakoterapią należy przestrzegać zaleceń lekarza lub pielęgniarki dotyczących pielęgnacji skóry i stóp.

W jakich sytuacjach preparatu nie wolno stosować? Istnieje szereg przeciwwskazań, o których należy poinformować lekarza przed rozpoczęciem terapii. Leku nie stosuje się między innymi:

• przy uczuleniu na linagliptynę, metforminę lub którykolwiek z pozostałych składników preparatu;
• przy znacznie zmniejszonej czynności nerek;
• w przypadku niewyrównanej cukrzycy – np. ciężkiej hiperglikemii, nudności, wymiotów, biegunki, gwałtownego zmniejszenia masy ciała, kwasicy mleczanowej lub kwasicy ketonowej (stanu, w którym we krwi kumulują się ciała ketonowe, co może doprowadzić do cukrzycowego stanu przedśpiączkowego – objawami są ból brzucha, szybki i głęboki oddech, senność lub nietypowy, owocowy zapach z ust);
• u osób, u których kiedykolwiek wystąpił cukrzycowy stan przedśpiączkowy;
• w przebiegu ciężkiego zakażenia, na przykład płuc, oskrzeli lub nerek – takie infekcje mogą upośledzać czynność nerek i zwiększać ryzyko kwasicy mleczanowej;
• przy odwodnieniu, np. wskutek długotrwałej lub ciężkiej biegunki albo powtarzających się wymiotów;
• w trakcie leczenia ostrej niewydolności serca, po niedawno przebytym zawale serca, przy ciężkich zaburzeniach krążenia (np. wstrząsie) lub trudnościach w oddychaniu – stany te ograniczają zaopatrzenie tkanek w tlen;
• przy chorobie wątroby;
• u osób nadużywających alkoholu – zarówno codziennie, jak i okazjonalnie.

Ryzyko kwasicy mleczanowej – najważniejsze ostrzeżenie. Ze względu na zawartość metforminy preparat może bardzo rzadko wywołać ciężkie działanie niepożądane określane jako kwasica mleczanowa, zwłaszcza u osób z zaburzeniami czynności nerek. Ryzyko to zwiększają: niewyrównana cukrzyca, ciężkie zakażenie, długotrwałe głodzenie, spożywanie alkoholu, odwodnienie, zaburzenia czynności wątroby oraz wszelkie stany, w których jakaś część ciała jest niedostatecznie zaopatrywana w tlen. Kwasica mleczanowa jest nagłym stanem zagrażającym życiu, wymagającym natychmiastowego leczenia szpitalnego. Do jej objawów należą wymioty, ból brzucha, skurcze mięśni, ogólnie złe samopoczucie połączone z silnym zmęczeniem, trudności z oddychaniem, a także obniżenie temperatury ciała i spowolnienie akcji serca. W razie ich wystąpienia należy przerwać przyjmowanie leku i niezwłocznie skontaktować się z lekarzem lub najbliższym szpitalem.

Kiedy leczenie należy czasowo przerwać? Przyjmowanie preparatu trzeba tymczasowo wstrzymać w stanach mogących prowadzić do znacznej utraty wody z organizmu – przy ciężkich wymiotach, biegunce, gorączce, narażeniu na wysoką temperaturę albo gdy pacjent pije mniej płynów niż zwykle. Lek odstawia się także przed dużym zabiegiem chirurgicznym oraz na pewien czas po nim, a ponadto przed podaniem do krwiobiegu środka kontrastowego zawierającego jod (np. przy badaniu rentgenowskim lub tomografii komputerowej). O terminie przerwania i wznowienia leczenia każdorazowo decyduje lekarz. W trakcie terapii lekarz kontroluje czynność nerek co najmniej raz w roku, a częściej u osób w podeszłym wieku i u pacjentów z pogarszającą się funkcją nerek.

Inne sytuacje wymagające konsultacji. Przed rozpoczęciem terapii należy poinformować lekarza o przebytym lub aktualnym schorzeniu trzustki, a w razie pojawienia się objawów ostrego zapalenia trzustki (uporczywy, silny ból brzucha) – niezwłocznie skontaktować się z lekarzem. Pojawienie się pęcherzy na skórze może wskazywać na pemfigoid pęcherzowy i bywa powodem zalecenia przerwania leczenia. Pilnej konsultacji wymagają również pacjenci z genetycznie uwarunkowanymi chorobami mitochondriów (np. zespołem MELAS lub MIDD) oraz osoby, u których po rozpoczęciu stosowania metforminy wystąpiły drgawki, pogorszenie zdolności poznawczych, trudności w poruszaniu ciałem, objawy uszkodzenia nerwów (ból, drętwienie), migrena bądź głuchota.

Wpływ na prowadzenie pojazdów. Preparat nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy jednak pamiętać, że stosowanie go razem z pochodną sulfonylomocznika i (lub) insuliną może prowadzić do hipoglikemii, czyli zbyt małego stężenia cukru we krwi, co może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn oraz wykonywania pracy bez bezpiecznego oparcia dla nóg.

Aktualna ulotka leku Lymerexo

Ulotka Lymerexo – najważniejsze informacje dla pacjenta

Poniżej znajdziesz najważniejsze informacje z ulotki leku Lymerexo: skład, zasady bezpiecznego stosowania i ostrzeżenia, a także odnośniki do szczegółowego dawkowania, skutków ubocznych i interakcji. Pełną ulotkę dla pacjenta w formacie PDF pobierzesz powyżej.

Jaki jest skład Lymerexo, jakie substancje zawiera?

Substancjami czynnymi preparatu są linagliptyna oraz metforminy chlorowodorek. Lek dostępny jest w postaci tabletek powlekanych, w dwóch mocach różniących się wyłącznie zawartością metforminy:

• Lymerexo 2,5 mg + 850 mg – każda tabletka powlekana zawiera 2,5 mg linagliptyny i 850 mg metforminy chlorowodorku;
• Lymerexo 2,5 mg + 1000 mg – każda tabletka powlekana zawiera 2,5 mg linagliptyny i 1000 mg metforminy chlorowodorku.

Substancje pomocnicze rdzenia tabletki obejmują: kopowidon, celulozę mikrokrystaliczną (E 460), kroskarmelozę sodową, krzemionkę koloidalną bezwodną oraz magnezu stearynian.

Substancje pomocnicze otoczki tabletki to: alkohol poliwinylowy (E 1203), wapnia węglan (E 170), makrogol 3350 (E 1521), talk oraz żelaza tlenek czerwony (E 172).

Zawartość sodu. Preparat zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) na dawkę, co oznacza, że jest uznawany za lek „wolny od sodu”.

Wygląd tabletek i wielkości opakowań. Poszczególne moce można rozróżnić po wyglądzie tabletek:

• 2,5 mg + 850 mg – tabletki różowopomarańczowe, owalne, obustronnie wypukłe, z oznakowaniem L1 po jednej stronie; wymiary około 20 mm x 10 mm;
• 2,5 mg + 1000 mg – tabletki jasnoróżowe, owalne, obustronnie wypukłe, z oznakowaniem L2 po jednej stronie; wymiary około 21 mm x 10 mm.

Lek pakowany jest w blistry umieszczone w tekturowym pudełku i występuje w opakowaniach zawierających 10, 14, 28, 30, 56, 60, 84, 90, 98, 100, 112 lub 120 tabletek powlekanych, a także w opakowaniach zbiorczych po 120 (2 opakowania po 60), 180 (2 opakowania po 90), 180 (3 opakowania po 60), 196 (2 opakowania po 98) oraz 200 (2 opakowania po 100) tabletek powlekanych. Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

Przechowywanie. Lek należy przechowywać w miejscu niewidocznym i niedostępnym dla dzieci, w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania. Nie należy stosować preparatu po upływie terminu ważności podanego na blistrze i pudełku tekturowym po oznaczeniu „EXP” – termin ważności oznacza ostatni dzień podanego miesiąca.

Szczegółowe dawkowanie leku Lymerexo – dawki dla dorosłych i dzieci, sposób podawania oraz postępowanie przy pominięciu dawki – opisujemy w osobnej sekcji.

Co zrobić w przypadku przedawkowania Lymerexo?

Przyjęcie większej niż zalecana liczby tabletek może doprowadzić do wystąpienia kwasicy mleczanowej. Objawy tego stanu bywają nieswoiste i łatwo je zbagatelizować. Należą do nich:

• nudności i wymioty;
• ból brzucha ze skurczami mięśni;
• ogólnie złe samopoczucie połączone z silnym zmęczeniem;
• trudności z oddychaniem;
• zmniejszenie temperatury ciała;
• spowolnienie akcji serca.

W razie wystąpienia powyższych objawów konieczne może być natychmiastowe leczenie szpitalne, ponieważ kwasica mleczanowa może prowadzić do śpiączki. Należy niezwłocznie przerwać przyjmowanie leku i od razu skontaktować się z lekarzem lub najbliższym szpitalem. Na wizytę lub do szpitala warto zabrać ze sobą opakowanie leku, co ułatwi personelowi medycznemu ustalenie, jaki preparat i w jakiej mocy został przyjęty.

Co mogę jeść i pić podczas stosowania Lymerexo – czy mogę spożywać alkohol?

Alkohol. Podczas przyjmowania preparatu należy unikać spożywania nadmiernych ilości alkoholu, ponieważ zwiększa on ryzyko wystąpienia kwasicy mleczanowej. Trzeba też pamiętać, że nadużywanie alkoholu – zarówno codzienne, jak i okazjonalne – stanowi przeciwwskazanie do stosowania tego leku. Ostrożności wymagają również leki zawierające alkohol w składzie, o których przyjmowaniu należy poinformować lekarza.

Posiłki i sposób przyjmowania tabletek. Tabletki przyjmuje się razem z posiłkiem, co pozwala ograniczyć ryzyko podrażnienia żołądka i dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.

Dieta w trakcie leczenia. Farmakoterapia nie zwalnia z przestrzegania zaleceń żywieniowych. W trakcie stosowania preparatu należy:

• kontynuować dietę zaleconą przez lekarza lub dietetyka;
• zadbać o równomierne rozłożenie spożycia węglowodanów w ciągu całego dnia;
• w przypadku nadwagi – kontynuować dietę niskoenergetyczną;
• unikać długotrwałego głodzenia, które zwiększa ryzyko kwasicy mleczanowej.

Nawodnienie organizmu. Szczególnie istotne jest odpowiednie przyjmowanie płynów. Jeżeli pacjent pije mniej płynów niż zwykle albo traci je wskutek ciężkich wymiotów, biegunki, gorączki bądź narażenia na wysoką temperaturę, należy czasowo przerwać przyjmowanie leku i zwrócić się do lekarza po dokładniejsze instrukcje, ponieważ odwodnienie może upośledzić czynność nerek.

Czy można stosować Lymerexo w okresie ciąży i karmienia piersią?

Ciąża. Preparatu nie należy stosować w okresie ciąży. Nie wiadomo, czy lek jest szkodliwy dla nienarodzonego dziecka. Kobiety, które są w ciąży, przypuszczają że mogą być w ciąży lub planują zajście w ciążę, powinny poradzić się lekarza lub farmaceuty przed zastosowaniem tego leku – lekarz zdecyduje wówczas o odpowiednim sposobie kontrolowania glikemii.

Karmienie piersią. Metformina przenika do mleka ludzkiego w niewielkich ilościach. W odniesieniu do linagliptyny nie wiadomo, czy substancja ta przenika do mleka kobiecego. Kobieta, która chce karmić piersią i jednocześnie przyjmować ten lek, powinna poinformować o tym lekarza i wspólnie z nim podjąć decyzję dotyczącą dalszego postępowania.

Jak każdy lek, Lymerexo może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Pełną listę z podziałem na częstość występowania znajdziesz w sekcji skutki uboczne leku Lymerexo.

Informacje o łączeniu z innymi lekami, suplementami znajdziesz w sekcji interakcje leku Lymerexo.

Aktualna charakterystyka produktu leczniczego (ChPL)