Dawkowanie Olimel N5E - jak stosować?

Dawkowanie Olimel N5E jest ustalane indywidualnie przez lekarza prowadzącego w zależności od wieku, masy ciała, stanu klinicznego pacjenta oraz jego zapotrzebowania na energię, białko i płyny. Preparat przeznaczony jest do podawania dożylnego wyłącznie do żyły centralnej z powodu wysokiej osmolarności (około 1120 mOsm/l). Nie należy stosować leku u wcześniaków, noworodków ani dzieci poniżej 2. roku życia.

U dorosłych przeciętne dobowe zapotrzebowanie wynosi od 0,16 do 0,35 g azotu na kg masy ciała (co odpowiada około 1–2 g aminokwasów na kg), od 20 do 40 kcal na kg oraz od 20 do 40 ml płynu na kg masy ciała (lub 1–1,5 ml na każdą zużywaną kcal). Maksymalna dawka dobowa dla Olimel N5E wynosi 40 ml na kg masy ciała, co dla pacjenta ważącego 70 kg odpowiada 2800 ml preparatu na dobę. Taka dawka dostarcza 92 g aminokwasów, 322 g glukozy oraz 112 g tłuszczów, dając łącznie około 2772 kcal.

Maksymalna szybkość podawania u dorosłych wynosi 2,1 ml na kg masy ciała na godzinę, co odpowiada 0,07 g aminokwasów, 0,24 g glukozy oraz 0,08 g tłuszczów na kg na godzinę. Zazwyczaj infuzję rozpoczyna się powoli, ze stopniowym zwiększaniem szybkości w ciągu pierwszej godziny, a następnie dostosowuje się ją do potrzeb pacjenta. Zalecany czas trwania infuzji jednego worka wynosi od 12 do 24 godzin.

U dzieci w wieku powyżej 2 lat i młodzieży dawkowanie jest także ustalane indywidualnie, z uwzględnieniem malejącego wraz z wiekiem zapotrzebowania na płyny, energię i azot. Ze względu na stałą kompozycję worka trójkomorowego, u dzieci młodszych (2–11 lat) czynnikiem ograniczającym dawkę dobową jest stężenie magnezu – maksymalna zalecana objętość Olimel N5E wynosi 33 ml/kg/dobę. U dzieci starszych (12–18 lat) czynnik ograniczający również to magnez, przy tej samej maksymalnej objętości dobowej (33 ml/kg/dobę).

W grupie wiekowej 2–11 lat maksymalna szybkość podawania wynosi 3,1 ml/kg/godz., natomiast u młodzieży 12–18 lat – 2,1 ml/kg/godz. U dzieci zaleca się rozpoczynanie infuzji od mniejszych dawek i stopniowe zwiększanie do maksymalnego dawkowania, aby zminimalizować ryzyko powikłań metabolicznych.

Lekarz prowadzący regularnie monitoruje stan kliniczny pacjenta oraz parametry biochemiczne krwi (stężenie glukozy, elektrolitów, funkcje wątroby i nerek, stężenie triglicerydów), aby odpowiednio dostosować dawkowanie lub dodać suplementację witaminami, pierwiastkami śladowymi czy dodatkowymi elektrolitami. Leczenie żywieniem pozajelitowym można kontynuować tak długo, jak wymaga tego stan kliniczny pacjenta.

Preparat jest przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Po otwarciu worka i zmieszaniu zawartości trzech komór należy niezwłocznie rozpocząć infuzję. Nie wolno przechowywać otwartego worka do następnej infuzji ani podłączać worków szeregowo ze względu na ryzyko zatoru powietrznego.