Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Patrz: Jaki jest skład, jakie substancje zawiera? |
| Postać farmaceutyczna | Zestaw dwóch roztworów do sporządzania wlewu dożylnego |
| Podmiot odpowiedzialny | B. Braun Melsungen AG |
| Kod ATC | B05BA10 |
| Procedura | NAR |
| Kategorie |
Dawkowanie Nutriflex Basal - jak stosować?
Nutriflex Basal jest podawany w infuzji dożylnej, czyli w postaci kroplówki bezpośrednio do żyły przez cienką rurkę (kaniulę dożylną). Przed rozpoczęciem infuzji preparat należy podgrzać do temperatury pokojowej.
Dawkowanie u dorosłych: Wielkość zalecanej dawki wynosi do 40 ml roztworu na kilogram masy ciała na dobę. Maksymalna szybkość infuzji nie powinna przekraczać 2,0 ml/kg masy ciała/godzinę. Ostateczną dawkę ustala lekarz prowadzący na podstawie indywidualnego stanu klinicznego pacjenta, zapotrzebowania metabolicznego oraz masy ciała.
Dawkowanie u dzieci i młodzieży (2-17 lat): Dawkę należy dostosować indywidualnie w zależności od wieku, masy ciała i stanu klinicznego dziecka. Maksymalna szybkość infuzji również wynosi 2,0 ml/kg masy ciała/godzinę. Lekarz określi odpowiednią dawkę i czas trwania leczenia dla pacjentów pediatrycznych.
Przeciwwskazania wiekowe: Nutriflex Basal nie należy podawać noworodkom, niemowlętom i dzieciom w wieku poniżej 2 lat.
Przygotowanie roztworu: Przed podaniem należy rozerwać przegrodę między komorami worka i dokładnie wymieszać zawartość obu komór, zachowując warunki aseptyki. Preparat należy stosować wyłącznie, jeśli roztwór jest przezroczysty, a opakowanie nie jest uszkodzone. Przez dodatkowy port w worku możliwe jest dodanie innych substancji odżywczych, takich jak emulsje tłuszczowe, witaminy czy mikroelementy.
Czas trwania terapii: Długość leczenia ustala lekarz w zależności od stanu klinicznego pacjenta i możliwości powrotu do odżywienia drogą przewodu pokarmowego. Po zmieszaniu zawartości komór preparat należy zużyć niezwłocznie lub przechowywać maksymalnie 7 dni w temperaturze pokojowej albo 14 dni w temperaturze 2-8°C.
Specjalne grupy pacjentów: U pacjentów z niewydolnością nerek, wątroby, nadnerczy, serca lub płuc konieczne jest dokładne dostosowanie i monitorowanie dawki. U pacjentów w stanie ciężkiego niedożywienia żywienie pozajelitowe należy wprowadzać stopniowo, z zachowaniem szczególnej ostrożności.
