Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Patrz: Jaki jest skład, jakie substancje zawiera? |
| Postać farmaceutyczna | Roztwór do infuzji |
| Podmiot odpowiedzialny | Fresenius Kabi Polska Sp. z o.o. |
| Kod ATC | B05BB01 |
| Procedura | NAR |
| Kategorie |
Dawkowanie Płyn Ringera z mleczanami Fresenius - jak stosować?
Płyn Ringera z mleczanami Fresenius jest podawany wyłącznie przez personel medyczny w warunkach szpitalnych. Nie wolno stosować leku samodzielnie. Dawkowanie ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta, biorąc pod uwagę wiele czynników klinicznych.
Dawka dobowa i szybkość infuzji zależą od:
- Stanu klinicznego pacjenta
- Wieku i masy ciała
- Wyników badań laboratoryjnych (stężenie elektrolitów, funkcja nerek)
- Zapotrzebowania na płyny i elektrolity
- Bilansu płynów (diureza, straty przez przewód pokarmowy, pocenie)
Zazwyczaj zalecana szybkość infuzji wynosi 2,5 ml/kg mc./godz. w podaniu dożylnym. Nie należy przekraczać dawki dobowej wynoszącej 40 ml/kg mc. Maksymalna szybkość infuzji zależy od stanu klinicznego pacjenta i jest każdorazowo ustalana przez lekarza prowadzącego.
Lek podawany jest dożylnie, można go podawać do żył obwodowych. Nie wolno podawać domięśniowo. Lekarz prowadzi stałe monitorowanie ilości płynów w organizmie, kwasowości krwi, przepływu moczu oraz stężenia elektrolitów we krwi, szczególnie sodu. Jest to istotne zwłaszcza u pacjentów z wysokim stężeniem hormonu wazopresyny lub przyjmujących leki nasilające jego działanie.
U dzieci szybkość i objętość infuzji wymagają szczególnej uwagi. Ze względu na ryzyko hiponatremii i obrzęku mózgu, leczenie powinien ustalić lekarz specjalista posiadający doświadczenie w stosowaniu dożylnej płynoterapii u pacjentów pediatrycznych. U dzieci kontrola stężenia sodu w surowicy jest kluczowa, ponieważ stanowią one grupę zwiększonego ryzyka powikłań neurologicznych związanych z zaburzeniami gospodarki sodowej.
Przed rozpoczęciem infuzji oraz w jej trakcie lekarz kontroluje stężenie elektrolitów w surowicy i równowagę kwasowo-zasadową. Szczególnie ważne jest monitorowanie stężenia potasu u pacjentów z ryzykiem hiperkaliemii (np. w ciężkiej niewydolności nerek) ze względu na zawartość potasu w roztworze.
