Interakcje Plerixafor MSN z innymi lekami

Ostatnia aktualizacja:

Substancja czynnaPleryksafor
Postać farmaceutycznaRoztwór do wstrzykiwań
Podmiot odpowiedzialnyMSN Labs Europe Limited
Kod ATCL03AX16
ProceduraDCP
Kategorie

Przed rozpoczęciem stosowania Plerixafor MSN należy koniecznie poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Ma to szczególne znaczenie ze względu na specjalistyczny charakter terapii oraz możliwe interakcje z innymi preparatami.

Obowiązkowe połączenie z G-CSF:

Plerixafor MSN jest zawsze stosowany w połączeniu z G-CSF (czynnikiem wzrostu kolonii granulocytów). To połączenie jest integralną częścią protokołu terapeutycznego - G-CSF podaje się jako pierwszy, a następnie stosuje się pleryksafor. Oba leki wzajemnie wspierają swoje działanie w procesie mobilizacji komórek macierzystych.

Informacje ogólne:

Ulotka produktu nie wymienia szczegółowo konkretnych leków, z którymi Plerixafor MSN nie powinien być łączony. Niemniej jednak ze względu na to, że preparat stosowany jest u pacjentów onkologicznych, którzy często przyjmują wiele różnych leków (chemioterapeutyki, leki wspomagające, preparaty przeciwbólowe, środki przeciwwymiotne i inne), niezwykle istotne jest pełne poinformowanie zespołu medycznego o całej farmakoterapii.

Zalecenia dla pacjenta:

  • Należy sporządzić kompletną listę wszystkich przyjmowanych leków, włączając w to leki wydawane na receptę, leki bez recepty, suplementy diety, witaminy i preparaty ziołowe
  • Informację o przyjmowanych lekach należy przedstawić lekarzowi prowadzącemu przed rozpoczęciem procedury mobilizacji komórek macierzystych
  • Nie należy samodzielnie rozpoczynać ani przerywać przyjmowania jakichkolwiek leków podczas terapii bez konsultacji z lekarzem
  • W przypadku konieczności zastosowania nowych leków podczas trwania terapii należy zawsze skonsultować to z lekarzem prowadzącym

Lekarz prowadzący, znając pełen obraz farmakoterapii pacjenta oraz jego stan kliniczny, jest w stanie ocenić potencjalne interakcje i w razie potrzeby dostosować schemat leczenia lub zmodyfikować dawkowanie poszczególnych preparatów w celu zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa i skuteczności terapii.