Dawkowanie Lotensin - jak stosować?

Dawkowanie leku powinno być zawsze ustalane indywidualnie przez lekarza prowadzącego. Nie należy samodzielnie zmieniać dawki ani przerywać leczenia bez konsultacji medycznej. Poniżej przedstawiono ogólne schematy dawkowania w poszczególnych wskazaniach.

Nadciśnienie tętnicze:

U pacjentów nie przyjmujących tiazydowych leków moczopędnych zalecana dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę. Lekarz może zwiększyć dawkę do 20 mg na dobę, dostosowując ją w zależności od reakcji ciśnienia tętniczego, zwykle co 1-2 tygodnie. U niektórych pacjentów działanie leku może osłabiać się pod koniec okresu między dawkami – wówczas lekarz może zalecić podzielenie całkowitej dawki dobowej na dwie równe dawki. Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 40 mg, którą można przyjmować jednorazowo lub w dwóch dawkach podzielonych.

Jeśli monoterapia nie powoduje wystarczającego obniżenia ciśnienia tętniczego, lekarz może zastosować jednocześnie inny lek przeciwnadciśnieniowy, na przykład tiazydowy lek moczopędny lub antagonistę wapnia. Jeśli pacjent wcześniej stosował leki moczopędne, zaleca się ich odstawienie na 2-3 dni przed rozpoczęciem terapii, a następnie ewentualne wznowienie w razie konieczności. Gdy nie jest możliwe przerwanie stosowania leków moczopędnych, zaleca się zmniejszenie dawki początkowej do 5 mg zamiast 10 mg, aby uniknąć nadmiernego obniżenia ciśnienia.

Zastoinowa niewydolność serca (ZNS):

Zalecana dawka początkowa wynosi 2,5 mg raz na dobę. Ze względu na ryzyko gwałtownego obniżenia ciśnienia po przyjęciu pierwszej dawki, lekarz powinien ściśle monitorować pacjenta. Jeśli po 2-4 tygodniach nie wystąpi zadowalające zmniejszenie objawów niewydolności serca, dawkę można zwiększyć do 5 mg raz na dobę, pod warunkiem że nie wystąpiło objawowe niedociśnienie ani inne istotne działania niepożądane. Zależnie od odpowiedzi klinicznej, dawkę można stopniowo zwiększać do 10 mg lub do dawki maksymalnej 20 mg raz na dobę. Badania kliniczne wskazują, że u pacjentów z bardziej zaawansowaną niewydolnością serca (klasa IV według NYHA) zwykle stosuje się mniejsze dawki niż u pacjentów z postacią łagodną do umiarkowanej (klasa II i III).

Postępująca przewlekła niewydolność nerek (PPNN):

W celu spowolnienia rozwoju przewlekłej niewydolności nerek zaleca się długotrwałe stosowanie leku w dawce 10 mg raz na dobę. Jeśli konieczne jest dodatkowe obniżenie ciśnienia tętniczego, można zastosować inne leki hipotensyjne w skojarzeniu z preparatem.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek:

U pacjentów z klirensem kreatyniny ≥ 30 ml/min zaleca się stosowanie zwykłych dawek. U pacjentów z klirensem kreatyniny < 30 ml/min dawka początkowa wynosi 5 mg, a dawka maksymalna to 10 mg na dobę. W celu uzyskania dodatkowego działania hipotensyjnego lekarz może zalecić inny lek moczopędny niż tiazydowy lub inny lek hipotensyjny.

Dzieci z nadciśnieniem tętniczym (7-16 lat, masa ciała ≥ 25 kg):

Zazwyczaj zalecana dawka początkowa wynosi 0,2 mg/kg masy ciała (maksymalnie do 10 mg) raz na dobę. Lekarz dostosowuje dawkę w zależności od reakcji ciśnienia. Stosowanie dawki większej niż 0,6 mg/kg mc. lub większej niż 40 mg na dobę nie było badane u dzieci. Nie zaleca się stosowania leku u dzieci poniżej 7 roku życia, u starszych dzieci, które nie mogą połykać tabletek, ani u dzieci, u których współczynnik przesączania kłębuszkowego wynosi < 30 ml/min.

Sposób przyjmowania:

Zaleca się przyjmowanie leku rano o tej samej godzinie każdego dnia. Preparat można przyjmować niezależnie od posiłku. Tabletek nie należy rozgryzać – należy je połykać w całości, popijając wodą.