Skutki uboczne Kerendia

Działania niepożądane leku Kerendia

Poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane w badaniach klinicznych z finerenonem, pogrupowane według częstości ich występowania. Profil bezpieczeństwa może różnić się nieco w zależności od wskazania terapeutycznego.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

• Bardzo często (≥1/10) – w PChN z CT2: hiperkaliemia (podwyższone stężenie potasu we krwi) – najczęstsze działanie niepożądane, zgłaszane u ok. 14% pacjentów przyjmujących finerenon. Może objawiać się osłabieniem, zmęczeniem, mrowieniem, skurczami mięśni, zwolnieniem lub nieregularną pracą serca. W większości przypadków miała nasilenie łagodne do umiarkowanego i ustępowała w trakcie leczenia.
• Często (≥1/100 do <1/10) – w obu wskazaniach: hiponatremia (obniżone stężenie sodu we krwi), hiperurykemia (podwyższone stężenie kwasu moczowego we krwi), niedociśnienie tętnicze
• Często – wyłącznie w HF (LVEF ≥40%): hiperkaliemia (zgłaszana u ok. 9,7% pacjentów)

Zaburzenia naczyniowe:

• Często: niedociśnienie tętnicze – leczenie finerenonem może prowadzić do obniżenia ciśnienia krwi (skurczowego o 2–4 mmHg, rozkurczowego o 1–2 mmHg). Objawy mogą obejmować zawroty głowy, uczucie pustki w głowie lub omdlenia.

Zaburzenia żołądka i jelit (wyłącznie w HF z LVEF ≥40%):

• Często: biegunka (5,7% vs 4,4% w grupie placebo), zaparcia (3,8% vs 2,7% w grupie placebo)

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej (wyłącznie w PChN z CT2):

• Często: świąd skóry

Zaburzenia nerek i dróg moczowych (wyłącznie w HF z LVEF ≥40%):

• Często: zaburzenia czynności nerek, ostre uszkodzenie nerek – u pacjentów z niewydolnością serca zgłaszano zwiększoną częstość pogorszenia czynności nerek (17,7% w grupie finerenonu vs 10,9% w grupie placebo). Większość zdarzeń miała nasilenie łagodne lub umiarkowane.

Badania diagnostyczne:

• Często: zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi / zmniejszenie współczynnika przesączania kłębuszkowego – obserwowano początkowe zmniejszenie eGFR (średnio o 2–4 ml/min/1,73 m²), które z czasem stabilizowało się lub częściowo ustępowało podczas kontynuacji leczenia
• Niezbyt często (wyłącznie w PChN z CT2): zmniejszenie stężenia hemoglobiny – niewielkie i przemijające, zazwyczaj wyrównujące się po ok. 24–32 miesiącach leczenia