Dawkowanie Zevalin - jak stosować?

Ostatnia aktualizacja:

Substancja czynnaIbrytumomab (tiuksetan ibrytumomabu)
Postać farmaceutycznaKompilacja różnych postaci farmaceutycznych
Podmiot odpowiedzialnyCeft Biopharma s.r.o.
Kod ATCV10XX02
ProceduraCEN
Kategorie

Jak prawidłowo dawkować Zevalin?

Zevalin jest podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny posiadający odpowiednie uprawnienia do pracy z produktami radiofarmaceutycznymi. Schemat leczenia obejmuje dwa podania rytuksymabu oraz jedno podanie produktu znakowanego radioizotopem w czasie dwóch wizyt w placówce medycznej, w odstępie 7 do 9 dni.

Schemat podawania:

  • Dzień 1: infuzja dożylna 250 mg/m² rytuksymabu
  • Dzień 7, 8 lub 9: infuzja dożylna 250 mg/m² rytuksymabu, a następnie (w ciągu 4 godzin) 10-minutowa infuzja dożylna roztworu Zevalin znakowanego radioizotopem itru-90

Dawkowanie w leczeniu pacjentów z oporną na leczenie lub nawrotową postacią chłoniaka nieziarniczego:

  • Pacjenci z liczbą płytek krwi ≥ 150 000/mm³: 15 MBq/kg masy ciała
  • Pacjenci z liczbą płytek krwi 100 000-150 000/mm³: 11 MBq/kg masy ciała
  • Maksymalna dawka nie może przekraczać 1200 MBq

Dawkowanie w leczeniu konsolidacyjnym po remisji indukowanej:

  • Pacjenci z liczbą płytek krwi ≥ 150 000/mm³: 15 MBq/kg masy ciała, do maksymalnej dawki 1200 MBq
  • Pacjenci z liczbą płytek krwi < 150 000/mm³: stosowanie nie jest zalecane

Uwagi dotyczące stosowania: Produkt nie może być podawany w postaci szybkiego wstrzyknięcia (bolusa dożylnego). Infuzję należy podawać przez zestaw infuzyjny zawierający filtr o niskim stopniu wiązania białka, o gęstości 0,2 lub 0,22 mikrona. Po zakończeniu infuzji należy przepłukać zestaw co najmniej 10 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%). Obecnie brak danych dotyczących ponownego leczenia produktem – nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności wielokrotnego stosowania.

Grupy szczególne: Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych. U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) nie obserwowano istotnych różnic w bezpieczeństwie lub skuteczności w porównaniu do młodszych pacjentów. Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.