Dawkowanie Zevalin - jak stosować?
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Ibrytumomab (tiuksetan ibrytumomabu) |
| Postać farmaceutyczna | Kompilacja różnych postaci farmaceutycznych |
| Podmiot odpowiedzialny | Ceft Biopharma s.r.o. |
| Kod ATC | V10XX02 |
| Procedura | CEN |
| Kategorie |
Zevalin jest podawany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny posiadający odpowiednie uprawnienia do pracy z produktami radiofarmaceutycznymi. Schemat leczenia obejmuje dwa podania rytuksymabu oraz jedno podanie produktu znakowanego radioizotopem w czasie dwóch wizyt w placówce medycznej, w odstępie 7 do 9 dni.
Schemat podawania:
- Dzień 1: infuzja dożylna 250 mg/m² rytuksymabu
- Dzień 7, 8 lub 9: infuzja dożylna 250 mg/m² rytuksymabu, a następnie (w ciągu 4 godzin) 10-minutowa infuzja dożylna roztworu Zevalin znakowanego radioizotopem itru-90
Dawkowanie w leczeniu pacjentów z oporną na leczenie lub nawrotową postacią chłoniaka nieziarniczego:
- Pacjenci z liczbą płytek krwi ≥ 150 000/mm³: 15 MBq/kg masy ciała
- Pacjenci z liczbą płytek krwi 100 000-150 000/mm³: 11 MBq/kg masy ciała
- Maksymalna dawka nie może przekraczać 1200 MBq
Dawkowanie w leczeniu konsolidacyjnym po remisji indukowanej:
- Pacjenci z liczbą płytek krwi ≥ 150 000/mm³: 15 MBq/kg masy ciała, do maksymalnej dawki 1200 MBq
- Pacjenci z liczbą płytek krwi < 150 000/mm³: stosowanie nie jest zalecane
Uwagi dotyczące stosowania: Produkt nie może być podawany w postaci szybkiego wstrzyknięcia (bolusa dożylnego). Infuzję należy podawać przez zestaw infuzyjny zawierający filtr o niskim stopniu wiązania białka, o gęstości 0,2 lub 0,22 mikrona. Po zakończeniu infuzji należy przepłukać zestaw co najmniej 10 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%). Obecnie brak danych dotyczących ponownego leczenia produktem – nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności wielokrotnego stosowania.
Grupy szczególne: Lek nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat ze względu na brak danych. U pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) nie obserwowano istotnych różnic w bezpieczeństwie lub skuteczności w porównaniu do młodszych pacjentów. Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek.
