Interakcje Volibris z innymi lekami

Ambrisentan nie hamuje ani nie indukuje enzymów metabolizujących leki w klinicznie istotnych stężeniach, co sugeruje małe prawdopodobieństwo zmiany profilu innych przyjmowanych leków.

Cyklosporyna A – istotna interakcja:

Jednoczesne stosowanie powoduje dwukrotne zwiększenie ekspozycji na ambrisentan (wzrost Cmax o 48%, AUC o 121%). Wynika to z hamowania przez cyklosporynę nośników i enzymów metabolizujących ambrisentan. Dlatego konieczne jest ograniczenie dawki:

• Dorośli i młodzież ≥ 50 kg: maksymalnie 5 mg/dobę
• Dzieci i młodzież ≥ 20 kg do < 50 kg: maksymalnie 2,5 mg/dobę

Wielokrotne dawki ambrisentanu nie wpływały na ekspozycję na cyklosporynę, więc dostosowanie jej dawki nie jest wymagane.

Ryfampicyna:

Początkowe dawki ryfampicyny powodowały przemijające (około dwukrotne) zwiększenie ekspozycji na ambrisentan, jednak do 8. dnia interakcja zanikała. Zaleca się dokładne monitorowanie pacjenta po rozpoczęciu terapii ryfampicyną.

Inhibitory fosfodiesterazy (sildenafil, tadalafil):

Równoczesne podawanie nie zmienia w istotny sposób farmakokinetyki ambrisentanu ani inhibitorów fosfodiesterazy. Leki te można bezpiecznie łączyć w terapii PAH.

Ketokonazol:

Powtarzane dawki ketokonazolu (silnego inhibitora CYP3A4) nie powodowały klinicznie istotnego zwiększenia ekspozycji na ambrisentan (wzrost AUC o 35%, Cmax o 20%).

Warfaryna:

Ambrisentan nie wpływał na farmakokinetykę ani działanie przeciwzakrzepowe warfaryny. Nie obserwowano zmian w czasie protrombinowym (PT) ani wskaźniku INR. Dostosowanie dawki warfaryny nie jest konieczne.

Digoksyna:

Ambrisentan w stanie stacjonarnym nie wykazywał klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę pojedynczej dawki digoksyny.

Doustne środki antykoncepcyjne:

Ambrisentan (10 mg/dobę) nie wpływał istotnie na farmakokinetykę etynyloestradiolu i noretindronu. Nie oczekuje się zmniejszenia skuteczności antykoncepcji hormonalnej.

Inne terapie PAH (prostanoidy, stymulatory cyklazy guanylowej):

Nie przeprowadzono kontrolowanych badań klinicznych oceniających skojarzenie z tymi lekami. Na podstawie danych dotyczących metabolizmu nie przewiduje się interakcji, jednak zaleca się zachowanie ostrożności przy łączeniu terapii.

Wpływ na nośniki ksenobiotyków:

Ambrisentan w klinicznie istotnych stężeniach nie hamuje transportu za pośrednictwem glikoproteiny-P (Pgp), BCRP, MRP2, BSEP, OATP1B1/1B3 ani NTCP. Jest substratem dla Pgp, ale nie indukuje ekspresji białek transportowych.

Należy zawsze informować lekarza i farmaceutę o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym bez recepty, suplementach i ziołach, aby ocenić ryzyko interakcji.