Dawkowanie Podtlenek Azotu Medyczny Air Liquide - jak stosować?

Podtlenek Azotu Medyczny Air Liquide może być podawany wyłącznie w szpitalach przez fachowy personel medyczny, zgodnie z zaleceniami lekarza. Gaz jest stosowany wyłącznie na bloku operacyjnym lub sali porodowej, po zmieszaniu z tlenem medycznym.

Zasady ogólne dawkowania: Podtlenek azotu należy zawsze podawać z co najmniej 21% tlenem. W praktyce klinicznej stosuje się stężenia znacznie wyższe, aby zapewnić bezpieczne natlenienie organizmu. Podawanie wymaga użycia specjalistycznego mieszalnika podtlenku azotu i tlenu, który gwarantuje stężenia tlenu (FiO2) większe lub równe 21%, z możliwością osiągnięcia stężenia tlenu 100%. Urządzenie musi być wyposażone w zawór zwrotny oraz system alarmowy działający w przypadku awarii w dopływie tlenu. W przypadku sztucznej wentylacji konieczne jest monitorowanie stężenia tlenu w wydychanym powietrzu.

Dawkowanie w znieczuleniu ogólnym: Podtlenek azotu podaje się wziewnie w mieszaninie z tlenem, w stężeniu między 50% a 70%. Dokładna koncentracja zależy od rodzaju zabiegu, stanu pacjenta oraz stosowanych jednocześnie innych środków znieczulających. Lekarz anestezjolog precyzyjnie dobiera dawkę, monitorując głębokość znieczulenia oraz parametry życiowe pacjenta. Nie należy podawać podtlenku azotu przez okres dłuższy niż 24 godziny z uwagi na toksyczny wpływ na rdzeń kręgowy.

Dawkowanie w łagodzeniu bólu: Przy stosowaniu podtlenku azotu w celu złagodzenia bólu (bez pełnego znieczulenia), preferowane jest samodzielne podawanie leku przez pacjenta, co umożliwia ocenę poziomu świadomości. Kobietom w ciąży można podać podtlenek azotu tylko w razie bezwzględnej konieczności w stężeniu nie większym niż 50%. Pacjenci przyjmujący równocześnie leki upośledzające czynność ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza opiaty i benzodiazepiny, wymagają szczególnie uważnego monitorowania ze względu na podwyższone ryzyko głębokiego uspokojenia.

Zakończenie podawania: Po przerwaniu podawania podtlenku azotu, w pierwszych minutach występuje tzw. hipoksja dyfuzyjna. W tym okresie stężenie tlenu w powietrzu wdychanym przez pacjenta powinno być zwiększone. Po zakończeniu stosowania, zwłaszcza długotrwałego, pacjenci ambulatoryjni powinni być pod kontrolą medyczną do czasu odzyskania pełnej czujności sprzed podania leku.