Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Patrz: Jaki jest skład, jakie substancje zawiera? |
| Postać farmaceutyczna | Emulsja do infuzji |
| Podmiot odpowiedzialny | B. Braun Melsungen AG |
| Kod ATC | B05BA10 |
| Procedura | DCP |
| Kategorie |
Dawkowanie Lipoflex special - jak stosować?
Lipoflex special jest podawany wyłącznie w postaci infuzji dożylnej do dużych żył centralnych. Dawkę i szybkość infuzji ustala lekarz indywidualnie dla każdego pacjenta, uwzględniając wiek, stan kliniczny, zapotrzebowanie metaboliczne oraz zdolność organizmu do metabolizowania składników preparatu. Lek nie może być stosowany u noworodków, niemowląt i dzieci w wieku poniżej 2 lat.
Preparat jest dostępny w trzech wielkościach worków: 625 ml, 1250 ml oraz 1875 ml. Worek o pojemności 625 ml zawiera 35 g aminokwasów, 90 g glukozy i 25 g tłuszczów, co odpowiada 3090 kJ (740 kcal). Worek 1250 ml zawiera 70,1 g aminokwasów, 180 g glukozy i 50 g tłuszczów, dostarczając 6175 kJ (1475 kcal). Największy worek 1875 ml zawiera 105,1 g aminokwasów, 270 g glukozy i 75 g tłuszczów, odpowiadając 9260 kJ (2215 kcal).
Przed podaniem infuzji konieczne jest zmieszanie zawartości wszystkich trzech komór worka poprzez rozerwanie wewnętrznych zgrzewów oddzielających poszczególne roztwory. Po zmieszaniu preparat tworzy jednorodną, mlecznobiałą emulsję typu olej w wodzie. Maksymalna zalecana dawka dobowa produktu oraz szybkość podawania infuzji są ustalane przez lekarza na podstawie aktualnego stanu pacjenta i monitorowania parametrów laboratoryjnych.
Zalecany czas trwania infuzji z pojedynczego worka wynosi 24 godziny. Przed infuzją emulsję należy doprowadzić do temperatury pokojowej. Do podania należy stosować zestawy infuzyjne bez odpowietrzacza lub z zamkniętym odpowietrzaczem. W przypadku konieczności stosowania filtrów, muszą być one przepuszczalne dla tłuszczów (wielkość porów ≥ 1,2 µm). Nie należy podłączać ponownie częściowo zużytych pojemników – preparat jest wyłącznie do jednorazowego użytku.
Podczas stosowania leku konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjenta, w tym regularne wykonywanie badań laboratoryjnych obejmujących stężenie glukozy we krwi, poziom elektrolitów, parametrów wątrobowych i nerkowych oraz gospodarki lipidowej. Personel medyczny może dostosować dawkowanie i uzupełnić żywienie o dodatkowe składniki w celu pełnego zaspokojenia indywidualnych potrzeb organizmu pacjenta.
