Interakcje Feiba NF z innymi lekami

Należy poinformować lekarza o wszystkich obecnie i ostatnio przyjmowanych lekach, nawet tych dostępnych bez recepty. Nie wolno mieszać leku z innymi lekami przed podaniem - może to niekorzystnie wpłynąć na skuteczność i bezpieczeństwo stosowania.

Leki hamujące fibrynolizę (kwas traneksamowy, kwas aminokapronowy): Należy rozważyć możliwość wystąpienia incydentów zakrzepowo-zatorowych w przypadku równoczesnego stosowania układowych leków hamujących fibrynolizę. Dlatego leki hamujące fibrynolizę nie powinny być stosowane przez około 6 do 12 godzin po podaniu preparatu.

Rekombinowany czynnik VIIa: W odniesieniu do dostępnych danych z badań laboratoryjnych (in vitro) i obserwacji klinicznych, w przypadkach jednoczesnego stosowania czynnika rekombinowanego VIIa nie można wykluczyć wystąpienia potencjalnej interakcji lekowej, która może skutkować incydentem zakrzepowo-zatorowym. Jednoczesne stosowanie rekombinowanego czynnika VIIa może zwiększać ryzyko wystąpienia zaburzeń zakrzepowo-zatorowych.

Emicizumab: Jeżeli leczenie lekiem jest rozważane po tym, jak pacjent otrzymywał emicizumab, pacjent musi być ściśle monitorowany przez lekarza prowadzącego. Przypadki mikroangiopatii zakrzepowej zgłaszano w badaniu klinicznym emicizumabu, w którym pacjenci otrzymywali preparat jako część schematu leczenia krwawienia przełomowego.

Koncentraty czynnika VIII: Lek może być stosowany w połączeniu z koncentratem czynnika VIII podczas długotrwałego leczenia mającego na celu całkowitą i trwałą eliminację inhibitorów czynnika VIII (terapia indukcji tolerancji immunologicznej - ITI). W takich przypadkach preparat można podawać jednocześnie z koncentratami czynnika VIII w dawkach 50-100 j./kg mc. dwa razy na dobę, aż miano inhibitora czynnika VIII obniży się do odpowiedniego poziomu.

Nie przeprowadzono odpowiednich i dobrze kontrolowanych badań dotyczących leczenia skojarzonego lub sekwencyjnego z zastosowaniem preparatu i wymienionych powyżej leków. Decyzję o ewentualnym leczeniu skojarzonym podejmuje lekarz po indywidualnej ocenie sytuacji klinicznej pacjenta, biorąc pod uwagę potencjalne ryzyko i korzyści.

Przed i po podaniu leku zaleca się przepłukać wejście dożylne izotonicznym roztworem chlorku sodu.