Dawkowanie Beriplex P/N 250 - jak stosować?

Leczenie preparatem powinno być rozpoczęte wyłącznie pod nadzorem lekarza doświadczonego w terapii zaburzeń krzepnięcia. Dawkowanie jest zawsze indywidualne i zależy od wielu czynników, w tym masy ciała pacjenta, stopnia zaawansowania i przebiegu choroby, umiejscowienia i intensywności krwawienia oraz konieczności zapobiegnięcia krwawieniom podczas operacji lub diagnostyki.

W przypadku krwawień i profilaktyki okołooperacyjnej podczas leczenia antagonistami witaminy K: Dawka zależy od wartości wskaźnika INR zmierzonego przed rozpoczęciem leczenia oraz wartości docelowej INR. Wskaźnik INR powinien być oznaczony w najkrótszym możliwym czasie przed podaniem leku. Przybliżone dawkowanie w zależności od wyjściowego INR:

• INR 2,0-3,9: 1 ml/kg masy ciała (25 j.m. czynnika IX/kg)
• INR 4,0-6,0: 1,4 ml/kg masy ciała (35 j.m. czynnika IX/kg)
• INR >6,0: 2 ml/kg masy ciała (50 j.m. czynnika IX/kg)

U pacjentów o masie ciała powyżej 100 kg maksymalna pojedyncza dawka nie powinna przekraczać: 2500 j.m. czynnika IX dla INR 2,0-3,9; 3500 j.m. dla INR 4,0-6,0 oraz 5000 j.m. dla INR >6,0. Normalizacja hemostazy jest zazwyczaj osiągana po około 30 minutach od wstrzyknięcia. Równoczesne podawanie witaminy K powinno być rozważone, ponieważ jej efekt działania jest osiągany po 4-6 godzinach.

W przypadku wrodzonych niedoborów czynników zależnych od witaminy K: Gdy zastosowanie preparatu swoistego czynnika nie jest możliwe, dawkowanie ustala się na podstawie empirycznych danych klinicznych. 1 j.m. czynnika IX na kg masy ciała powoduje wzrost aktywności czynnika IX w osoczu o 1,3% (0,013 j.m./ml) w stosunku do normy. Podobnie: 1 j.m. czynnika VII/kg zwiększa aktywność o 1,7%, czynnika II o 1,9% i czynnika X o 1,9%. Wymaganą liczbę jednostek oblicza się według wzoru: masa ciała [kg] x pożądany wzrost aktywności czynnika [j.m./ml] x 53, gdzie 53 ml/kg jest odwrotnością szacowanej wartości odzysku.

Sposób podawania: Preparat podaje się dożylnie po uprzedniej rekonstytucji proszku w dołączonym rozpuszczalniku. Szybkość podawania nie powinna przekraczać 8 ml/min. U pacjentów ważących poniżej 70 kg maksymalna szybkość infuzji wynosi 0,12 ml/kg/min (poniżej 8 ml/min). W przypadku większych interwencji chirurgicznych konieczne jest dokładne monitorowanie leczenia substytucyjnego oraz regularne oznaczanie aktywności poszczególnych czynników krzepnięcia i wartości INR.