Interakcje Stayveer z innymi lekami

Bozentan jest induktorem enzymów cytochromu P450 (CYP2C9 oraz CYP3A4), co oznacza, że może zmniejszać stężenie w osoczu innych leków metabolizowanych przez te enzymy. Należy rozważyć możliwość zmienionej skuteczności takich preparatów i ewentualnie dostosować ich dawkowanie po rozpoczęciu, zmianie dawki lub zaprzestaniu terapii.

Leki przeciwwskazane do jednoczesnego stosowania:

• Cyklosporyna A – jednoczesne podanie powodowało około 30-krotnie większe początkowe stężenia bozentanu, a w stanie stacjonarnym stężenia były 3-4 razy większe. Jednocześnie stężenie cyklosporyny A zmniejszyło się o około 50%.

Leki niezalecane do jednoczesnego stosowania:

• Glibenklamid – jednoczesne podawanie zmniejszyło stężenie glibenklamidu o 40%, co wiązało się z potencjalnie znaczącym zmniejszeniem działania hipoglikemizującego. Zmniejszyły się także stężenia bozentanu o 29%. Zaobserwowano częstsze występowanie zwiększonej aktywności aminotransferaz.
• Flukonazol – hamując głównie CYP2C9, ale także w pewnym stopniu CYP3A4, może prowadzić do dużego zwiększenia stężenia bozentanu w osoczu
• Ryfampicyna – zmniejszyła stężenie bozentanu w osoczu o 58%, przy czym w indywidualnych przypadkach zmniejszenie mogło osiągnąć prawie 90%
• Takrolimus lub syrolimus – może spowodować zwiększone stężenie bozentanu w osoczu krwi (analogicznie jak cyklosporyna A), a jednocześnie zmniejszyć stężenie takrolimusu i syrolimusu

Hormonalne środki antykoncepcyjne:

Jednoczesne podawanie zmniejszyło wartość AUC noretysteronu i etynyloestradiolu, odpowiednio, o 14% i 31%, a w pojedynczych przypadkach ekspozycja zmniejszyła się nawet o 56% i 66%. Dlatego stosowanie hormonalnych środków antykoncepcyjnych jako jedynej metody (doustne, wstrzyknięcia, plastry transdermalne, implanty) nie jest skuteczne.

Warfaryna:

Jednoczesne podawanie zmniejszyło stężenia w osoczu S-warfaryny o 29% i R-warfaryny o 38%. Zaleca się nasilone monitorowanie wskaźnika INR, szczególnie w czasie rozpoczynania podawania bozentanu i w okresie początkowego zwiększania jego dawki.

Inhibitory proteazy wzmacniane rytonawirem (np. lopinawir+rytonawir):

Jednoczesne podawanie wywołało początkowe najmniejsze stężenia bozentanu w osoczu około 48-krotnie większe od stężeń po podaniu samego bozentanu. W dniu 9. stężenia były około 5-krotnie większe. Podczas jednoczesnego podawania należy monitorować, jak pacjent toleruje preparat. Stężenia lopinawiru i rytonawiru zmniejszyły się o około 14% i 17%, co może wymagać monitorowania leczenia zakażenia wirusem HIV.

Syldenafil i tadalafil (inne leki stosowane w TNP):

Jednoczesne podawanie bozentanu ze sildenafilem doprowadziło do zmniejszenia wartości AUC syldenafilu o 63% oraz zwiększenia wartości AUC bozentanu o 50%. Tadalafil w połączeniu z bozentanem wykazał zmniejszenie ekspozycji na tadalafil o 42%, a Cmax o 27%. W przypadku jednoczesnego podawania zaleca się zachowanie ostrożności.

Symwastatyna:

Jednoczesne podawanie zmniejszało stężenia symwastatyny oraz jej aktywnego metabolitu β-hydroksykwasu w osoczu, odpowiednio, o 34% i 46%. Należy rozważyć dostosowanie dawkowania zgodnie z kontrolowanymi wartościami stężenia cholesterolu.

Należy unikać jednoczesnego podawania zarówno inhibitora CYP3A4, jak i inhibitora CYP2C9. Przed rozpoczęciem jakiegokolwiek nowego leku w trakcie terapii należy poinformować o tym lekarza lub farmaceutę.