Dawkowanie Obexorin - jak stosować?

Jak prawidłowo dawkować Obexorin?

Lek należy stosować ściśle według zaleceń lekarza. Preparat dostępny jest wyłącznie w postaci roztworu do wstrzykiwań 6 mg/mL we wstrzykiwaczu, przeznaczonego do podawania podskórnego raz na dobę. Przed rozpoczęciem terapii lekarz wprowadza dietę oraz program ćwiczeń fizycznych, które należy realizować przez cały okres leczenia.

Dawkowanie u osób dorosłych – roztwór do wstrzykiwań 6 mg/mL. Terapię rozpoczyna się od małej dawki, którą stopniowo zwiększa się w ciągu pierwszych pięciu tygodni leczenia. Takie postępowanie ma na celu poprawę tolerancji preparatu.

• Dawka początkowa wynosi 0,6 mg raz na dobę i jest stosowana przez co najmniej jeden tydzień.
• Następnie dawkę zwiększa się stopniowo o 0,6 mg, zazwyczaj co tydzień, zgodnie z zaleceniami lekarza, aż do osiągnięcia zalecanej dawki 3,0 mg raz na dobę.

Zwykle zalecany schemat zwiększania dawki przedstawia się następująco:

• Tydzień 1. – 0,6 mg raz na dobę
• Tydzień 2. – 1,2 mg raz na dobę
• Tydzień 3. – 1,8 mg raz na dobę
• Tydzień 4. – 2,4 mg raz na dobę
• Od tygodnia 5. – 3,0 mg raz na dobę

Po osiągnięciu dawki 3,0 mg w 5. tygodniu należy ją utrzymywać do końca terapii. Nie należy dalej zwiększać dawki. Wyniki leczenia lekarz ocenia regularnie.

Dawkowanie u dzieci i młodzieży w wieku od 6 do 18 lat. W tej grupie wiekowej obowiązują następujące zasady:

• Stosuje się podobny harmonogram zwiększania dawki jak u osób dorosłych (schemat tygodniowy przedstawiony powyżej).
• Dawkę zwiększa się stopniowo aż do osiągnięcia dawki podtrzymującej 3,0 mg lub maksymalnej dawki tolerowanej przez pacjenta.
• Dobowe dawki większe niż 3,0 mg nie są zalecane.

Jak i kiedy wykonywać wstrzyknięcie? Poniżej zebrano najważniejsze zasady dotyczące podawania leku:

• Przed pierwszym użyciem wstrzykiwacza lekarz lub pielęgniarka instruuje pacjenta, jak prawidłowo posługiwać się urządzeniem. Nie należy używać wstrzykiwacza bez wcześniejszego przeszkolenia.
• Lek można przyjmować o dowolnej porze dnia, niezależnie od posiłków i napojów.
• Wstrzyknięcie powinno być wykonywane mniej więcej o tej samej porze każdego dnia – pacjent może wybrać najdogodniejszą dla siebie godzinę.
• Lek podaje się podskórnie. Zalecane miejsca wstrzyknięcia to przednia część brzucha, przednia część uda lub górna część ramienia.
• Miejsce wstrzyknięcia należy zmieniać każdego dnia, aby ograniczyć ryzyko powstawania zgrubień w tkance podskórnej.
• Nie wolno wstrzykiwać leku do żyły ani do mięśnia.
• Do każdego wstrzyknięcia należy używać nowej igły, co zapobiega jej zablokowaniu, zanieczyszczeniu, zakażeniu oraz niedokładnemu dawkowaniu. Nie wolno używać igły zgiętej lub uszkodzonej.
• Przed pierwszym wstrzyknięciem z każdego nowego wstrzykiwacza należy sprawdzić przepływ roztworu, obserwując pojawienie się kropli na końcu igły.
• Po wstrzyknięciu igłę należy przytrzymać pod skórą i powoli policzyć do 6, dopiero wtedy wyjąć ją ze skóry – wcześniejsze usunięcie igły może oznaczać podanie niepełnej dawki.

Pominięcie dawki. Sposób postępowania zależy od czasu, jaki upłynął od zaplanowanej pory podania:

• Jeśli od ustalonej pory przyjęcia leku minęło mniej niż 12 godzin – wstrzyknięcie należy wykonać możliwie jak najszybciej.
• Jeśli od planowanej pory minęło ponad 12 godzin – pominiętą dawkę należy opuścić, a kolejną przyjąć następnego dnia o zwykłej porze.
• Nie wolno przyjmować dawki podwójnej ani zwiększać dawki w celu uzupełnienia tej pominiętej.

Przerwanie leczenia. Nie należy samodzielnie przerywać stosowania leku bez wcześniejszej konsultacji z lekarzem. Wszelkie wątpliwości dotyczące terapii warto omówić z lekarzem, farmaceutą lub pielęgniarką.

Pacjenci chorujący na cukrzycę. W tej grupie pacjentów obowiązują dodatkowe zalecenia:

• O chorobie należy poinformować lekarza – w celu zmniejszenia ryzyka hipoglikemii może on dostosować dawkę leków przeciwcukrzycowych.
• Preparatu nie wolno mieszać z innymi lekami podawanymi we wstrzyknięciach, w tym z insuliną.
• Nie należy stosować go jednocześnie z innymi agonistami receptora GLP-1, takimi jak eksenatyd czy liksysenatyd.