Interakcje Modigraf z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować. Nie zaleca się przyjmowania leku Modigraf jednocześnie z cyklosporyną (inny lek stosowany w zapobieganiu odrzucania przeszczepionego narządu). W razie potrzeby wizyty u lekarza innego niż specjalista transplantolog, należy powiedzieć lekarzowi o przyjmowaniu takrolimusu.

Stężenie leku Modigraf we krwi może ulec zmianie w wyniku przyjmowania innych leków. Wpływ na stężenie leku może występować bardzo szybko po rozpoczęciu stosowania innego leku, dlatego może być konieczne częste ciągłe monitorowanie stężenia we krwi. Niektóre leki mogą powodować zmniejszenie stężenia takrolimusu we krwi, co mogłoby zwiększyć ryzyko odrzucania przeszczepionego narządu.

Silne inhibitory CYP3A4 – zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania leków takich jak:

• leki przeciwgrzybicze: ketokonazol, itrakonazol, posakonazol, worykonazol
• antybiotyki makrolidowe: telitromycyna, troleandomycyna, klarytromycyna, jozamycyna, erytromycyna
• inhibitory proteazy HIV: rytonawir, nelfinawir, sakwinawir
• kobicystat zwiększający farmakokinetykę
• inhibitory proteazy HCV: telaprewir, boceprewir oraz ombitaswir/parytaprewir/rytonawir w skojarzeniu z dazabuwirem lub bez niego
• nefazodon

Jednoczesne stosowanie z inhibitorami CYP3A4 może zwiększać stężenia takrolimusu we krwi, co może prowadzić do ciężkich działań niepożądanych, w tym nefrotoksyczności, neurotoksyczności i wydłużenia odstępu QT. Jeżeli nie można uniknąć jednoczesnego podawania silnego inhibitora CYP3A4, należy rozważyć pominięcie dawki takrolimusu w dniu rozpoczęcia podawania inhibitora. Zmiany dawki powinny być zindywidualizowane w oparciu o najmniejsze skuteczne stężenia takrolimusu, które należy często monitorować.

Silne induktory CYP3A4 – zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania leków takich jak:

• ryfampicyna
• fenytoina
• karbamazepina
• apalutamid, enzalutamid, mitotan
• ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum)

Jednoczesne stosowanie z induktorami CYP3A4 może zmniejszać stężenia takrolimusu we krwi, potencjalnie zwiększając ryzyko odrzucania przeszczepu. Jeżeli nie można uniknąć jednoczesnego stosowania, należy często monitorować stężenia takrolimusu we krwi, zaczynając od pierwszych kilku dni jednoczesnego podawania, i w razie potrzeby dostosować dawkę takrolimusu.

Umiarkowane lub słabe inhibitory CYP3A4:

• leki przeciwgrzybicze: flukonazol, izawukonazol, klotrymazol, mikonazol
• antybiotyki makrolidowe: azytromycyna
• blokery kanału wapniowego: nifedypina, nikardypina, diltiazem, werapamil
• amiodaron, danazol, etynyloestradiol, lanzoprazol, omeprazol
• leki przeciwko wirusowi HCV: elbaswir/grazoprewir i glekaprewir/pibrentaswir
• letermowir (lek przeciwko wirusowi CMV)
• inhibitory kinazy tyrozynowej: nilotynib, kryzotynib, imatynib

Jednoczesne stosowanie może zwiększać najmniejsze skuteczne stężenia takrolimusu w pełnej krwi i zwiększać ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Należy często monitorować stężenia takrolimusu we krwi, zaczynając od pierwszych dni jednoczesnego podawania, i w razie potrzeby zmniejszyć dawkę takrolimusu.

Umiarkowane induktory CYP3A4: metamizol, fenobarbital, izoniazyd, ryfabutyna, efawirenz, etrawiryna, newirapina. Słabe induktory CYP3A4: flukloksacylina. Należy monitorować stężenia takrolimusu we krwi i w razie potrzeby zwiększyć dawkę.

Kaspofungina może zmniejszać stężenia takrolimusu we krwi i zwiększać ryzyko odrzucania. Należy monitorować stężenia we krwi i w razie potrzeby zwiększyć dawkę.

Kannabidiol (inhibitor P-gp) – występowały przypadki zwiększonego stężenia takrolimusu we krwi podczas jednoczesnego stosowania. Należy zachować ostrożność, ściśle monitorować działania niepożądane i w razie konieczności zmodyfikować dawkę.

Leki zwiększające stężenie potasu – należy unikać jednoczesnego stosowania dużych dawek potasu lub leków moczopędnych oszczędzających potas (np. amiloryd, triamteren lub spironolakton) lub antybiotyków trimetoprym lub kotrimoksazol, które mogą zwiększać stężenie potasu we krwi.

Leki o znanym działaniu nefrotoksycznym – należy unikać jednoczesnego stosowania takrolimusu z lekami o znanym działaniu nefrotoksycznym, takimi jak: aminoglikozydy, inhibitory gyrazy, wankomycyna, sulfametoksazol + trimetoprym, NLPZ, gancyklowir, acyklowir, amfoterycyna B, ibuprofen, cydofowir, foskarnet. Jeśli nie można uniknąć jednoczesnego podawania, należy monitorować czynność nerek oraz inne skutki uboczne i w razie potrzeby dostosować dawkę takrolimusu.

Leki wpływające na cykl jelitowo-wątrobowy kwasu mykofenolowego – w przypadku zamiany cyklosporyny (która zaburza krążenie jelitowo-wątrobowe kwasu mykofenolowego) na takrolimus, może to spowodować zmiany w ekspozycji na kwas mykofenolowy. Właściwe może być monitorowanie stężenia kwasu mykofenolowego.

Szczepionki żywe, atenuowane – należy unikać stosowania szczepionek zawierających żywe, atenuowane drobnoustroje podczas leczenia takrolimusem, ponieważ leki immunosupresyjne mogą wpływać na odpowiedź na szczepionki i szczepienia mogą być mniej skuteczne.

Bezpośrednio działająca terapia przeciwwirusowa (DAA) – może wpływać na farmakokinetykę takrolimusu poprzez zmiany czynności wątroby związane z klirensem wirusa zapalenia wątroby. Należy monitorować stężenia takrolimusu we krwi i w razie potrzeby dostosować dawkę, aby zapewnić ciągłą skuteczność i bezpieczeństwo.