Skutki uboczne Halaven

Jak każdy lek, Halaven może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Do najczęściej obserwowanych działań niepożądanych należy supresja szpiku kostnego, co objawia się jako neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, małopłytkowość oraz powiązane zakażenia. Zgłaszano również rozwój lub nasilenie się występującej wcześniej neuropatii obwodowej oraz toksyczność w kierunku układu pokarmowego.

Jeżeli u pacjenta wystąpi którykolwiek z wymienionych poniżej, ciężkich objawów, powinien przerwać przyjmowanie leku i natychmiast skontaktować się z lekarzem:

• Gorączka z przyspieszonym rytmem serca, nagły płytki oddech, uczucie zimna, bladość, wilgotna skóra lub plamy na skórze i (lub) uczucie splątania - mogą to być objawy schorzenia nazywanego posocznicą (ciężkiej i poważnej reakcji na zakażenie). Posocznica występuje niezbyt często (może wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 100), może zagrażać życiu i może zakończyć się zgonem. Zgłaszano śmiertelne przypadki gorączki neutropenicznej, posocznicy z neutropenią, posocznicy oraz wstrząsu septycznego
• Jakiekolwiek trudności z oddychaniem lub obrzęk twarzy, ust, języka lub gardła - mogą to być objawy niezbyt często występującej reakcji alergicznej (może wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 100)
• Ciężkie przypadki wysypki skórnej z pęcherzami na skórze, ustach, oczach i genitaliach - mogą być to objawy schorzenia nazywanego zespołem Stevensa Johnsona / toksyczną nekrolizą naskórka. Częstość występowania tego schorzenia jest nieznana, jednak może ono zagrażać życiu

Działania niepożądane występujące bardzo często (mogą wystąpić u więcej niż 1 osoby na 10):

• zmniejszenie liczby białych lub czerwonych krwinek
• zmęczenie lub osłabienie
• nudności, wymioty, zaparcie, biegunka
• drętwienie, odczucia mrowienia i kłucia
• gorączka
• utrata apetytu, utrata masy ciała
• trudności z oddychaniem, kaszel
• ból w stawach, mięśniach oraz plecach
• ból głowy
• wypadanie włosów

Działania niepożądane występujące często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 10):

• zmniejszenie liczby płytek krwi (mogące prowadzić do siniaczeń oraz dłuższego czasu potrzebnego do zatrzymania krwawienia)
• zakażenie z gorączką, zapalenie płuc, dreszcze
• szybka częstość akcji serca, uderzenia gorąca
• zawroty głowy
• łzawienie, zapalenie spojówek (zaczerwienienie i ból powierzchni oka), krwawienie z nosa
• odwodnienie, suchość w jamie ustnej, opryszka, pleśniawka w jamie ustnej, niestrawność, zgaga, ból lub obrzęk brzucha
• obrzęk tkanek miękkich, bóle (w szczególności klatki piersiowej, kręgosłupa i kości), skurcze lub osłabienie mięśni
• zakażenia jamy ustnej, dróg oddechowych i dróg moczowych, ból przy oddawaniu moczu
• zapalenie gardła, zapalenie nosa lub nieżyt nosa, objawy grypopodobne, ból gardła
• nieprawidłowości badań czynności wątroby, zmiany w stężeniu cukru, bilirubiny, fosforanów, potasu, magnezu lub wapnia we krwi
• bezsenność, depresja, zmiana zmysłu smaku
• trudności w oddychaniu, kaszel, ból gardła
• wysypka, świąd, obrzęk oraz drętwienie rąk i stóp, problemy z paznokciami, suchość lub zaczerwienienie skóry
• nadmierne pocenie (w tym nocne poty)
• dzwonienie w uszach
• zakrzepy krwi w płucach
• półpasiec
• obrzęk skóry oraz drętwienie dłoni i stóp

Działania niepożądane występujące niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 100):

• zakrzepy krwi
• nieprawidłowe wyniki badań czynności wątroby (hepatotoksyczność)
• niewydolność nerek, obecność krwi lub białka w moczu
• rozległe zapalenie płuc, które może prowadzić do bliznowacenia
• zapalenie trzustki
• owrzodzenie jamy ustnej

Działania niepożądane występujące rzadko (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 osoby na 1 000):

• cieżkie zaburzenia krzepliwości krwi prowadzące do powstawania w obrębie całego ciała skrzepów oraz krwotoków wewnętrznych (rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe) - zgłaszano przypadki, zazwyczaj w połączeniu z neutropenią i (lub) sepsą

Opis wybranych działań niepożądanych:

Neutropenia: Mielosupresja jest zależna od dawki i początkowo przejawia się jako neutropenia. Obserwowana neutropenia była przemijająca i nie kumulowała się, średni czas minimalnego spadku liczby neutrofili wynosił 13 dni, natomiast średni czas wyleczenia ciężkiej neutropenii wynosił 8 dni. Liczba neutrofili < 0,5 x 10⁹/l, utrzymująca się dłużej niż 7 dni, wystąpiła u 13% pacjentów z rakiem piersi leczonych erybuliną. Ciężką neutropenię można opanować stosując czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) lub lek równoważny, według uznania lekarza prowadzącego. Neutropenia spowodowała przerwanie leczenia u < 1% pacjentów.

Neuropatia obwodowa: Najczęściej występującym działaniem niepożądanym, które było powodem przerwania leczenia erybuliną, była neuropatia obwodowa (3,4% pacjentów z rakiem piersi). Średni czas do wystąpienia neuropatii obwodowej 2. stopnia wynosił 12,6 tygodni. Rozwój neuropatii obwodowej 3. i 4. stopnia wystąpił u 7,4% pacjentów z rakiem piersi oraz 3,5% pacjentów z mięsakiem. Pacjentów należy ściśle kontrolować w kierunku wystąpienia objawów ruchowej i czuciowej neuropatii obwodowej. Wystąpienie ciężkiej neurotoksyczności obwodowej wymaga wstrzymania podania lub zmniejszenie dawki.

Hepatotoksyczność: U niektórych pacjentów, u których przed rozpoczęciem leczenia erybuliną stwierdzono prawidłową/nieprawidłową aktywność enzymów wątrobowych, po rozpoczęciu leczenia zgłaszano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. W przypadku większości pacjentów należących do tej grupy, takie zwiększenie aktywności obserwowano na wczesnym etapie leczenia erybuliną, w 1-2 cyklu leczenia.

Specjalne grupy pacjentów - pacjenci w podeszłym wieku: Profil bezpieczeństwa erybuliny u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) był podobny jak u pacjentów < 65 lat, poza przypadkami astenii/zmęczenia, w których częstość wstępowania wzrastała z wiekiem. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.

Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby: U pacjentów z aktywnością AlAT i AspAT > 3 x GGN, częściej występowała neutropenia 4. stopnia oraz neutropenia gorączkowa. Chociaż dane są ograniczone, również u pacjentów ze stężeniem bilirubiny >1,5 x GGN, częściej występowała neutropenia 4. stopnia oraz gorączka neutropeniczna.