Dawkowanie Darzalex - jak stosować?
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Daratumumab |
| Postać farmaceutyczna | Kompilacja różnych postaci farmaceutycznych |
| Podmiot odpowiedzialny | Janssen-Cilag International N.V. |
| Kod ATC | L01FC01 |
| Procedura | CEN |
| Kategorie |
Dawkowanie preparatu ustala lekarz prowadzący w zależności od postaci farmaceutycznej, wskazania do leczenia oraz masy ciała pacjenta. Preparat może być stosowany w monoterapii lub w skojarzeniu z innymi lekami przeciwnowotworowymi.
Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji (podanie dożylne):
Standardowa dawka wynosi 16 mg na kilogram masy ciała pacjenta. Lek podaje się w infuzji dożylnej trwającej kilka godzin, przy czym pierwsza infuzja może zostać podzielona na dwa kolejne dni.
Schemat podawania w monoterapii:
- Przez pierwsze 8 tygodni leczenia lek podaje się raz w tygodniu
- Następnie przez kolejne 16 tygodni stosuje się dawkę co 2 tygodnie
- Później lek podaje się raz na 4 tygodnie aż do momentu progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności
W przypadku stosowania w terapii skojarzonej lekarz może zmodyfikować odstępy czasowe między dawkami oraz liczbę cykli leczenia w zależności od protokołu terapeutycznego i odpowiedzi na leczenie.
Roztwór do wstrzykiwań podskórnych:
Stała dawka wynosi 1800 mg niezależnie od masy ciała pacjenta. Wstrzyknięcie podaje się do tkanki podskórnej brzucha przez okres około 3-5 minut.
Schemat podawania:
- Przez pierwsze 8 tygodni leczenia lek podaje się raz w tygodniu
- Następnie przez kolejne 16 tygodni dawka jest podawana co 2 tygodnie
- Później preparat stosuje się raz na 4 tygodnie do czasu progresji choroby
Wstrzyknięcie podskórne podaje się w okolicę brzucha, w odległości około 7,5 cm na prawo lub lewo od pępka. Miejsca wstrzyknięć należy zmieniać przy kolejnych podaniach. Nie wolno podawać leku w miejsca, gdzie skóra jest zaczerwieniona, posiniaczona, wrażliwa, stwardniała lub pokryta bliznami.
Przed każdym podaniem pacjent otrzymuje leki pomocnicze redukujące ryzyko wystąpienia reakcji związanych z infuzją, w tym leki przeciwhistaminowe, kortykosteroidy oraz leki przeciwgorączkowe. Po zakończeniu podawania również stosuje się leki zmniejszające ryzyko reakcji niepożądanych. Pacjenci z problemami oddechowymi mogą wymagać dodatkowych leków wziewnych rozszerzających oskrzela oraz kortykosteroidów.
Niezwykle istotne jest przestrzeganie terminów wizyt kontrolnych i regularność przyjmowania kolejnych dawek, ponieważ ma to bezpośredni wpływ na skuteczność terapii. W przypadku pominięcia wizyty należy jak najszybciej umówić się na kolejny termin podania leku.
