Dawkowanie Crealb - jak stosować?
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Albumina ludzka |
| Postać farmaceutyczna | Roztwór do infuzji |
| Podmiot odpowiedzialny | Prothya Biosolutions Netherlands B.V. |
| Kod ATC | B05AA01 |
| Procedura | MRP |
| Kategorie |
Preparat podawany jest wyłącznie przez lekarza lub pielęgniarkę w formie powolnej infuzji dożylnej. Dawka i szybkość infuzji są ściśle dostosowywane do indywidualnych wymagań pacjenta, które zależą od wzrostu, masy ciała, ciężkości stanu zdrowia oraz utrzymującej się utraty płynów i białek. Kluczowym parametrem determinującym dawkowanie jest wymagana objętość krążących płynów, a nie bezpośrednio poziom albumin w osoczu.
Sposób podawania preparatu 40 g/l:
- Podawany bezpośrednio drogą dożylną, bez konieczności rozcieńczania
- Szybkość infuzji dostosowywana indywidualnie do przypadku i wskazań
Sposób podawania preparatu 200 g/l:
- Może być podawany bezpośrednio drogą dożylną
- Można go również rozcieńczyć w roztworze izotonicznym, takim jak 5% roztwór glukozy lub 0,9% roztwór chlorku sodu
- Nie wolno rozcieńczać wodą do wstrzykiwań – może to spowodować hemolizę krwinek czerwonych pacjenta
Podczas wymiany osocza krwi szybkość infuzji albuminy dostosowuje się do szybkości usuwania osocza. Albuminy nie wolno mieszać z innymi produktami leczniczymi, pełną krwią ani koncentratem krwinek czerwonych. Podczas infuzji regularnie kontroluje się ciśnienie krwi, czynność serca, morfologię krwi i oddech, aby upewnić się, że dawka jest odpowiednia.
W przypadku podawania albuminy ludzkiej należy monitorować wskaźniki hemodynamiczne, w tym ciśnienie tętnicze i częstość tętna, ośrodkowe ciśnienie żylne, ciśnienie zaklinowania w tętnicy płucnej, diurezę, poziom elektrolitów oraz wartość hematokrytu i poziom hemoglobiny. Szczególnie dotyczy to preparatu 200 g/l ze względu na jego silne działanie koloidoosmotyczne.
Stosowanie u dzieci i młodzieży: Dane dotyczące stosowania preparatu 200 g/l u pacjentów w wieku 0–18 lat są ograniczone. Produkt należy podawać tej grupie pacjentów tylko wtedy, gdy korzyści wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko. Dawkowanie u dzieci i młodzieży dostosowuje się do indywidualnych wymagań pacjenta.
