Skutki uboczne Xoanacyl

Jak każdy lek, Xoanacyl może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Najczęściej zgłaszane działania niepożądane związane są z przewodem pokarmowym.

Bardzo częste działania niepożądane (mogą wystąpić u więcej niż 1 na 10 pacjentów):

• Biegunka – występuje u około 20,2% pacjentów. W przypadku ciężkiej lub uporczywej biegunki należy skonsultować się z lekarzem, który może rozważyć modyfikację dawki lub tymczasowe przerwanie leczenia
• Odbarwienie stolca – występuje u około 19,5% pacjentów. Jest to zjawisko związane z obecnością żelaza w preparacie i zazwyczaj nie wymaga przerwania terapii

Częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 10 pacjentów):

• Ból brzucha
• Dyskomfort w obrębie jamy brzusznej
• Wzdęcia
• Nudności
• Zaparcia
• Niestrawność
• Gazy jelitowe

Niezbyt częste działania niepożądane (mogą wystąpić u 1 na 100 pacjentów):

• Hipofosfatemia – obniżone stężenie fosforu we krwi. Lekarz monitoruje regularnie parametry laboratoryjne i może tymczasowo przerwać leczenie w przypadku rozwoju tej dolegliwości
• Hematochezja (krew w stolcu)
• Hemoroidy

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Nadmiar żelaza – obserwowano zwiększenie stężenia ferrytyny w surowicy i wysycenia transferyny powyżej progów bezpieczeństwa. Z tego powodu konieczne jest regularne monitorowanie parametrów żelaza (co najmniej raz na kwartał)

Uwagi dotyczące działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego:

Działania niepożądane dotyczące układu pokarmowego były najczęstszą przyczyną zgłoszeń w badaniach klinicznych (42,1% pacjentów). W większości przypadków miały one nasilenie łagodne do umiarkowanego. Ciężkie niepożądane działania żołądkowo-jelitowe obejmowały biegunkę (1,3%), ból brzucha (0,6%) i nudności (0,1%). Około 5,9% pacjentów przerwało leczenie z powodu działań niepożądanych ze strony przewodu pokarmowego, najczęściej z powodu biegunki (3,4%).

Monitorowanie bezpieczeństwa:

Lekarz prowadzący będzie regularnie monitorował parametry laboratoryjne, w tym stężenie ferrytyny w surowicy, wysycenie transferyny oraz stężenie fosforu, aby zapewnić bezpieczną terapię i uniknąć powikłań takich jak przeciążenie żelazem czy hipofosfatemia.