Interakcje Xoanacyl z innymi lekami

Przed rozpoczęciem przyjmowania Xoanacyl należy poinformować lekarza lub farmaceutę o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które planuje się przyjmować. Niektóre leki mogą wchodzić w interakcje z tym preparatem, co może wpływać na ich wchłanianie lub działanie.

Leki, których NIE NALEŻY stosować jednocześnie z Xoanacyl:

• Leki zawierające glin (np. wodorotlenek glinu stosowany w lekach zobojętniających kwas żołądkowy) – cytrynian zwiększa wchłanianie glinu, dlatego należy unikać związków na bazie glinu podczas przyjmowania tego preparatu
• Inne doustne preparaty żelaza – nie należy jednocześnie stosować innych produktów zawierających żelazo podawanych drogą doustną
• Inne substancje wiążące fosforany – pacjenci nie powinni jednocześnie przyjmować innych leków wiążących fosforany

Leki wymagające zachowania odstępu czasowego (co najmniej 2 godziny przed lub 2 godziny po przyjęciu Xoanacyl):

• Lewotyroksyna (hormon tarczycy) – preparaty zawierające żelazo zmniejszają wchłanianie lewotyroksyny, co może prowadzić do obniżenia jej poziomu. Lekarz powinien monitorować czynność tarczycy, szczególnie po rozpoczęciu lub zmianie dawki preparatu. Może być konieczne dostosowanie dawki lewotyroksyny
• Antybiotyki: tetracykliny (np. doksycyklina), cefdynir, fluorochinolony (np. cyprofloksacyna, lewofloksacyna). Badania wykazały, że preparat zmniejszał biodostępność jednocześnie podawanej cyprofloksacyny o około 45%, ale interakcja nie występowała przy zachowaniu 2-godzinnego odstępu
• Leki stosowane w chorobie Parkinsona: lewodopa, benserazyd, entakapon
• Leki przeciwnadciśnieniowe: kaptopryl (inhibitor ACE z grupą sulfhydrylową), metylodopa (agonista receptora alfa-2-adrenergicznego)
• Środki chelatujące żelazo: penicylamina (stosowana również w reumatoidalnym zapaleniu stawów, chorobie Wilsona, cystynurii, zatruciu ołowiem)
• Bisfosfoniany: np. alendronian sodu (stosowany w leczeniu osteoporozy)
• Suplementy wapnia
• Leki zobojętniające kwas żołądkowy zawierające wapń i magnez (tlenki, wodorotlenki lub sole magnezu i wapnia)

Dożylne podawanie żelaza i czynniki stymulujące erytropoezę (ESA):

U pacjentów dializowanych może być konieczne jednoczesne dożylne podawanie żelaza i czynników stymulujących erytropoezę. Dawki tych preparatów należy dobierać ostrożnie, biorąc pod uwagę zalecane wartości docelowe hemoglobiny. Zapotrzebowanie na dożylne podawanie żelaza i ESA może zmieniać się w czasie leczenia preparatem. Lekarz prowadzący dostosuje odpowiednio dawkowanie wszystkich preparatów.

Monitorowanie parametrów żelaza:

Stężenie ferrytyny w surowicy i poziom wysycenia transferyny wzrastają po dożylnym podaniu żelaza, dlatego próbki krwi do pomiaru parametrów magazynowania żelaza należy pobierać w odpowiednim czasie – nie wcześniej niż 7 dni po dożylnym podaniu żelaza.

Zalecenie ogólne: W przypadku przyjmowania któregokolwiek z wymienionych leków należy bezwzględnie poinformować o tym lekarza prowadzącego, który ustali odpowiedni schemat dawkowania z zachowaniem właściwych odstępów czasowych między poszczególnymi preparatami.