Dawkowanie Vigantoletten 500 - jak stosować?

Dla dzieci: Zalecana dawka to jedna tabletka na dobę, co odpowiada 12,5 mikrogramów lub 500 j.m. witaminy D. U noworodków, niemowląt i małych dzieci lek należy stosować wyłącznie pod nadzorem lekarza, nie przekraczając zalecanej dawki. Tabletkę należy rozpuścić w wodzie na łyżeczce do herbaty i podać dziecku bezpośrednio do ust w postaci zawiesiny wodnej, najlepiej podczas posiłku. Przed podaniem należy upewnić się, że tabletka uległa całkowitemu rozpuszczeniu.

Nie zaleca się dodawania tak sporządzonej zawiesiny do butelki z mlekiem lub innego jedzenia, ponieważ może to uniemożliwić przyjęcie pełnej dawki leku. Jeśli konieczne jest podanie leku z pokarmem płynnym, należy wcześniej zagotować pokarm. Jeśli dziecko otrzymuje pokarm z dodatkiem witaminy D, należy poinformować o tym lekarza w celu odpowiedniej modyfikacji dawkowania.

Dla dorosłych (w tym osób w podeszłym wieku) w profilaktyce: Zalecana dawka to dwie tabletki 500 j.m. na dobę, co odpowiada 25 mikrogramom lub 1000 j.m. witaminy D. Tabletki należy przyjmować doustnie, popijając wystarczającą ilością płynu. Bez nadzoru lekarza nie należy stosować preparatu długotrwale ani w dawkach większych niż zalecane.

W leczeniu wspomagającym osteoporozy u dorosłych: Zalecana dawka to cztery tabletki na dobę, co odpowiada 50 mikrogramom lub 2000 j.m. witaminy D. Bez nadzoru lekarza nie należy stosować preparatu długotrwale ani w dawce 2000 j.m. na dobę lub większej. Terapia powinna być prowadzona pod kontrolą lekarza, który oceni konieczność monitorowania stężenia wapnia we krwi i moczu.

Ważne zalecenia ogólne: Bez nadzoru lekarza nie należy stosować jednocześnie innych leków, suplementów diety lub środków spożywczych zawierających witaminę D (cholekalcyferol), kalcytriol lub inne metabolity i analogi witaminy D. Jeśli pacjent przyjmuje również inne preparaty zawierające witaminę D, dodatkowe dawki można przyjmować wyłącznie pod kontrolą lekarską. W przypadku długotrwałego leczenia witaminą D lekarz powinien kontrolować stężenie wapnia w surowicy i w moczu oraz sprawdzać czynność nerek poprzez oznaczanie stężenia kreatyniny we krwi.