Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Witamina D3 (cholekalcyferol) |
| Postać farmaceutyczna | Tabletki |
| Podmiot odpowiedzialny | Biofarm Sp. z o.o. |
| Kod ATC | A11CC05 |
| Procedura | NAR |
| Kategorie | Witaminy i mikroelementy |
Dawkowanie Vigalex Max - jak stosować?
Standardowe dawkowanie w profilaktyce niedoboru witaminy D u osób dorosłych z otyłością (BMI ≥ 30) oraz u osób w podeszłym wieku (powyżej 75 lat) z nadwagą lub otyłością wynosi 4000 IU (1 tabletka) na dobę.
Preparat należy stosować w miesiącach od października do kwietnia, czyli w okresie jesienno-zimowym, gdy synteza witaminy D w skórze jest ograniczona. U pacjentów, u których nie jest zapewniona efektywna synteza skórna witaminy D także w miesiącach letnich, suplementacja może być prowadzona przez cały rok – decyzję o całorocznym stosowaniu podejmuje lekarz.
Sposób przyjmowania: Tabletkę należy połknąć, popijając wystarczającą ilością płynu (najlepiej wodą). Preparat można przyjmować niezależnie od posiłków.
Ważne ostrzeżenia dotyczące dawkowania:
- Bez nadzoru lekarza nie należy stosować leku dłużej niż 3 miesiące
- Bez nadzoru lekarza nie należy stosować dawek większych niż zalecane
- Nie należy jednocześnie przyjmować innych preparatów zawierających witaminę D, kalcytriol lub metabolity witaminy D bez konsultacji z lekarzem
- Jeśli pacjent przyjmuje już inne produkty z witaminą D (leki, suplementy diety, wzbogacone produkty spożywcze), dodatkowe dawki można przyjmować tylko pod nadzorem lekarza
Pacjenci z niewydolnością nerek: Leku nie należy stosować u pacjentów z niewydolnością nerek bez kontroli lekarza. Szczególną ostrożność należy zachować u osób z zaburzeniami czynności nerek.
Pacjenci z niewydolnością wątroby: Nie ma specjalnych zaleceń dotyczących modyfikacji dawkowania u pacjentów z chorobami wątroby.
Dzieci i młodzież: Preparat Vigalex Max jest przeciwwskazany u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.
Jeśli w czasie leczenia planowana jest długotrwała terapia (powyżej 3 miesięcy), lekarz powinien okresowo kontrolować stężenie wapnia w surowicy krwi i w moczu oraz sprawdzać czynność nerek poprzez oznaczanie stężenia kreatyniny.
