Dawkowanie Ultiva - jak stosować?

Pacjent nigdy nie stosuje tego leku samodzielnie. Lek będzie zawsze podany przez osobę wykwalifikowaną w warunkach szpitalnych. Ultiva może być podawany w postaci pojedynczego wstrzyknięcia dożylnego lub w postaci ciągłej infuzji dożylnej.

Przygotowanie roztworu – wszystkie postaci

Produkt należy przygotować do podania dożylnego dodając odpowiednią ilość rozpuszczalnika:

• Ultiva 1 mg: dodać 1 ml rozpuszczalnika do fiolki 3 ml
• Ultiva 2 mg: dodać 2 ml rozpuszczalnika do fiolki 5 ml
• Ultiva 5 mg: dodać 5 ml rozpuszczalnika do fiolki 10 ml

Po odtworzeniu wszystkie postaci dają roztwór o stężeniu 1 mg/ml. Roztwór należy zużyć natychmiast po przygotowaniu. Przed podaniem w infuzji sterowanej ręcznie, produkt można dalej rozcieńczyć do stężeń w zakresie od 20 do 250 mikrogramów/ml. Zalecane rozcieńczenie dla dorosłych wynosi 50 mikrogramów/ml, dla dzieci w wieku ≥1 roku od 20 do 25 mikrogramów/ml.

Znieczulenie ogólne – dorośli

Wprowadzenie do znieczulenia (indukcja): Pojedyncze wstrzyknięcie 1 mikrogram/kg masy ciała (podawać nie krócej niż przez 30 sekund) wraz z infuzją o szybkości 0,5-1 mikrogram/kg mc./min lub bez niego.

Podtrzymanie znieczulenia u pacjentów wentylowanych:

• Z podtlenkiem azotu (66%): pojedyncze wstrzyknięcie 0,5-1 mikrogram/kg mc., infuzja początkowa 0,4 mikrogram/kg mc./min, zakres 0,1-2 mikrogram/kg mc./min
• Z izofluran (dawka początkowa 0,5 MAC): pojedyncze wstrzyknięcie 0,5-1 mikrogram/kg mc., infuzja początkowa 0,25 mikrogram/kg mc./min, zakres 0,05-2 mikrogram/kg mc./min
• Z propofol (dawka początkowa 100 mikrogramów/kg mc./min): pojedyncze wstrzyknięcie 0,5-1 mikrogram/kg mc., infuzja początkowa 0,25 mikrogram/kg mc./min, zakres 0,05-2 mikrogram/kg mc./min

Dzieci i młodzież (1-12 lat)

Nie zaleca się stosowania remifentanylu jednocześnie z dożylnymi środkami znieczulającymi podczas wprowadzania do znieczulenia. W podtrzymaniu znieczulenia zalecane dawkowanie to pojedyncze wstrzyknięcie 1 mikrogram/kg mc., dawka początkowa infuzji 0,25 mikrogram/kg mc./min. Typowe dawki podtrzymujące różnią się w zależności od jednocześnie stosowanego środka znieczulającego (halotan, sewofluran, izofluran) i wynoszą od 0,05 do 1,3 mikrogram/kg mc./min.

Kardioanestezja – dorośli

Intubacja: Nie zaleca się pojedynczego wstrzyknięcia, szybkość początkowa infuzji wynosi 1 mikrogram/kg mc./min.

Podtrzymanie znieczulenia: Dla pacjentów z grupy wysokiego ryzyka sercowego maksymalna dawka w pojedynczym wstrzyknięciu to 0,5 mikrograma/kg mc. Standardowa szybkość infuzji wynosi od 0,003 do 4,3 mikrogram/kg mc./min, w zależności od jednocześnie stosowanego środka znieczulającego.

Oddziały intensywnej opieki medycznej – dorośli (18+)

Należy rozpocząć infuzję z szybkością 0,1-0,15 mikrograma/kg mc./min (6-9 mikrogramów/kg mc./h). Szybkość infuzji należy zwiększać każdorazowo o 0,025 mikrograma/kg mc./min (1,5 mikrograma/kg mc./h) co najmniej co 5 minut do uzyskania pożądanego poziomu sedacji i znieczulenia. Zakres dawek wynosi 0,006-0,74 mikrogram/kg mc./min (0,38-44,6 mikrogramów/kg mc./h).

Nie należy podawać preparatu w pojedynczych wstrzyknięciach na OIOM. Nie należy stosować dłużej niż 3 doby.

Szczególne grupy pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku (powyżej 65 lat): W znieczuleniu ogólnym początkowa dawka powinna stanowić połowę dawki zalecanej u dorosłych. W kardioanestezji i na OIOM zmniejszenie dawki początkowej nie jest konieczne.

Pacjenci z nadwagą: Należy dostosować dawkowanie do należnej masy ciała pacjenta, a nie rzeczywistej.

Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby: Dostosowanie dawkowania zazwyczaj nie jest konieczne.