Interakcje Tertens-AM z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi lub farmaceucie o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, włączając leki wydawane bez recepty, suplementy diety i produkty ziołowe.

LEKI, KTÓRYCH NIE WOLNO ŁĄCZYĆ Z Tertens-AM:

• Lit (stosowany w leczeniu zaburzeń psychicznych, takich jak mania, choroba maniakalno-depresyjna i nawracająca depresja) – istnieje ryzyko zwiększenia stężenia litu we krwi do poziomu toksycznego, co może prowadzić do poważnych działań niepożądanych. Jeśli konieczne jest stosowanie litu, lekarz będzie bardzo często kontrolował jego stężenie we krwi
• Dantrolen (podawany we wlewie, stosowany w leczeniu ciężkich zaburzeń temperatury ciała) – istnieje ryzyko wystąpienia zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca

LEKI WYMAGAJĄCE SZCZEGÓLNEJ OSTROŻNOŚCI:

Leki wpływające na układ sercowo-naczyniowy:

• Inne leki obniżające ciśnienie tętnicze – może dojść do nasilenia działania hipotensyjnego i nadmiernego obniżenia ciśnienia
• Inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACE) (np. enalapril, ramipril, perindopril) – ryzyko nagłego, znacznego obniżenia ciśnienia, zwłaszcza po pierwszej dawce. Możliwe są również zaburzenia czynności nerek i zaburzenia elektrolitowe
• Werapamil, diltiazem (antagoniści wapnia) – zwiększone ryzyko hipotensji, bradykardii (zwolnienia akcji serca) oraz niewydolności serca. Lekarz może dostosować dawki leków

Leki wpływające na rytm serca:

• Leki przeciwarytmiczne (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid, amiodaron, sotalol, ibutylid, dofetylid, bretylium) – ryzyko wystąpienia zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca, w tym torsade de pointes, szczególnie w przypadku jednoczesnego występowania hipokaliemii
• Preparaty naparstnicy (digoksyna, digitoksyna) – ryzyko zaburzeń rytmu serca, zwiększone w przypadku hipokaliemii. Lekarz będzie monitorował stężenie potasu i elektrokardiogram

Leki wpływające na układ nerwowy i psychotropowe:

• Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (np. amitryptylina, imipramina) – nasilenie działania hipotensyjnego, zwiększone ryzyko hipotensji ortostatycznej (nagłego spadku ciśnienia przy wstawaniu)
• Leki przeciwpsychotyczne, neuroleptyki (amisulpryd, sulpiryd, sultopryd, tiapryd, haloperydol, droperydol) – nasilenie działania hipotensyjnego, ryzyko zaburzeń rytmu serca
• Baklofen (stosowany w leczeniu spastyczności mięśni) – nasilenie działania hipotensyjnego

Leki przeciwbólowe i przeciwzapalne:

• Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) (np. ibuprofen, naproksen, diklofenak) oraz duże dawki kwasu acetylosalicylowego – mogą zmniejszać działanie hipotensyjne leku, zwiększać ryzyko niewydolności nerek oraz zaburzeń elektrolitowych

Kortykosteroidy i leki hormonalne:

• Doustne kortykosteroidy (np. prednizon, prednizolon, deksametazon) – mogą zmniejszać działanie hipotensyjne leku oraz zwiększać ryzyko hipokaliemii
• Tetrakozaktyd (ACTH, stosowany w chorobie Crohna) – może nasilać utratę potasu

Leki moczopędne i wpływające na równowagę elektrolitową:

• Leki przeczyszczające pobudzające perystaltykę – zwiększone ryzyko hipokaliemii
• Leki moczopędne oszczędzające potas (amiloryd, spironolakton, triamteren) – mogą prowadzić do hiperkaliemii (nadmiernego stężenia potasu), która jest niebezpieczna dla serca. Jednak u niektórych pacjentów z hipokalemią lekarz może celowo przepisać takie połączenie pod ścisłą kontrolą
• Preparaty wapnia i suplementy zawierające wapń – ryzyko hiperkalcemii (nadmiernego stężenia wapnia we krwi)

Leki przeciwzakażeniowe:

• Antybiotyki – ryfampicyna może zmniejszać działanie amlodypiny poprzez przyspieszenie jej metabolizmu; erytromycyna podawana dożylnie, klarytromycyna, sparfloksacyna, moksyfloksacyna – ryzyko zaburzeń rytmu serca
• Leki przeciwgrzybicze (ketokonazol, itrakonazol) – mogą zwiększać stężenie amlodypiny we krwi, nasilając jej działanie i działania niepożądane; amfoterycyna B podawana we wstrzyknięciu – zwiększone ryzyko hipokaliemii
• Leki przeciwwirusowe (rytonawir, indynawir, nelfinawir – inhibitory proteazy stosowane w leczeniu HIV) – mogą zwiększać stężenie amlodypiny we krwi
• Pentamidyna (stosowana w niektórych zakażeniach pasożytniczych) – ryzyko zaburzeń rytmu serca i hipokaliemii

Leki stosowane w innych schorzeniach:

• Metformina (stosowana w cukrzycy) – u pacjentów z niewydolnością nerek może wzrosnąć ryzyko kwasicy mleczanowej
• Środki cieniujące zawierające jod (stosowane podczas badań rentgenowskich) – w przypadku odwodnienia wywołanego działaniem moczopędnym zwiększa się ryzyko ostrej niewydolności nerek. Przed podaniem środka cieniującego należy uzupełnić płyny
• Leki immunosupresyjne (cyklosporyna, takrolimus) – mogą zwiększać stężenie tych leków we krwi, co może prowadzić do nefrotoksyczności (uszkodzenia nerek). Lekarz będzie kontrolował stężenia tych leków
• Inhibitory mTOR (syrolimus, temsyrolimus, ewerolimus) – zwiększone ryzyko obrzęku naczynioruchowego (obrzęku twarzy, warg, języka)
• Symwastatyna (lek obniżający cholesterol) – podawana jednocześnie z amlodypiną może zwiększać ryzyko miopatii (uszkodzenia mięśni). Dawka symwastatyny nie powinna przekraczać 20 mg na dobę
• Allopurynol (stosowany w leczeniu dny moczanowej) – może nasilać reakcje alergiczne w połączeniu z indapamidem
• Metadon (stosowany w leczeniu uzależnień) – ryzyko zaburzeń rytmu serca

Leki stosowane w zaburzeniach przewodu pokarmowego:

• Cyzapryd, difemanil – ryzyko zaburzeń rytmu serca typu torsade de pointes

Inne leki:

• Beprydyl (stosowany w dławicy piersiowej) – ryzyko zaburzeń rytmu serca
• Winkamina podawana dożylnie (stosowana w zaburzeniach poznawczych u osób starszych) – ryzyko zaburzeń rytmu serca
• Halofantryna (lek przeciwmalaryczny) – ryzyko zaburzeń rytmu serca
• Pentamidyna (lek przeciwpasożytniczy) – ryzyko zaburzeń rytmu serca i hipokaliemii
• Leki przeciwhistaminowe (mizolastyna, astemizol, terfenadyna) – ryzyko zaburzeń rytmu serca
• Ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum) – może zmniejszać stężenie amlodypiny we krwi i osłabiać jej działanie

WAŻNE ZALECENIA:

• Zawsze informuj lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, nawet tych wydawanych bez recepty
• Nie należy samodzielnie odstawiać ani dodawać żadnych leków bez konsultacji z lekarzem
• Lekarz może dostosować dawki leków lub zalecić częstsze badania kontrolne w przypadku konieczności stosowania leków wchodzących w interakcje
• Szczególnie ważne jest informowanie o rozpoczęciu stosowania nowych leków podczas terapii lekiem Tertens-AM