Dawkowanie Sandostatin - jak stosować?

Dawkowanie leku jest ściśle uzależnione od wskazania oraz indywidualnej odpowiedzi pacjenta na leczenie. Sandostatin może być podawany we wstrzyknięciu podskórnym (samodzielnie przez pacjenta po odpowiednim przeszkoleniu) lub w infuzji dożylnej (przez fachowy personel medyczny).

W akromegalii: Leczenie zazwyczaj rozpoczyna się od dawki 0,05 do 0,1 mg podawanej podskórnie co 8 lub co 12 godzin. Następnie dawka jest modyfikowana w zależności od efektu terapeutycznego i złagodzenia objawów klinicznych. Dla większości pacjentów optymalna dawka dobowa wynosi 0,1 mg (100 mikrogramów) trzy razy na dobę. Maksymalna dawka dobowa nie powinna przekraczać 1,5 mg.

W guzach neuroendokrynnych układu pokarmowego: Zaleca się rozpoczęcie od dawki 0,05 mg podawanej podskórnie raz lub dwa razy na dobę. W zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leku, dawka może być stopniowo zwiększana od 0,1 mg do 0,2 mg trzy razy na dobę. W przypadku rakowiaków, jeśli w ciągu tygodnia od rozpoczęcia maksymalnej tolerowanej dawki nie uzyskuje się zadowalającej poprawy, należy przerwać leczenie.

W zapobieganiu powikłaniom po operacjach trzustki: Standardowe dawkowanie to 0,1 mg (100 mikrogramów) podskórnie trzy razy na dobę przez 7 dni. Pierwszą dawkę podaje się co najmniej godzinę przed rozpoczęciem zabiegu operacyjnego.

W krwawieniach z żylaków żołądkowo-przełykowych: Zalecana dawka wynosi 25 mikrogramów na godzinę przez 5 dni w postaci ciągłej infuzji dożylnej. W trakcie tego leczenia konieczne jest regularne monitorowanie stężenia glukozy we krwi. W przypadkach marskości wątroby lekarz może dostosować dawkę podtrzymującą do stanu klinicznego pacjenta.

W gruczolakach przysadki wydzielających TSH: Zazwyczaj stosuje się dawkę 100 mikrogramów trzy razy na dobę we wstrzyknięciu podskórnym. Dawka może być modyfikowana w zależności od odpowiedzi w postaci normalizacji stężenia TSH i hormonów tarczycy. Ocena skuteczności leczenia wymaga kontynuowania terapii przez co najmniej 5 dni.

Sposób podawania wstrzyknięć podskórnych: Właściwymi miejscami do wstrzykiwań są górna część ramion, uda lub brzuch. Każdą kolejną dawkę należy podawać w inne miejsce, aby uniknąć podrażnienia tkanek. Jeśli lek był przechowywany w lodówce, zaleca się doprowadzenie ampułki do temperatury pokojowej przed podaniem – zmniejsza to dyskomfort związany z wstrzyknięciem. Można ogrzać ampułkę w dłoniach, ale nie należy stosować zewnętrznych źródeł ciepła. Przed podaniem należy sprawdzić, czy roztwór nie zawiera cząstek stałych ani zmian barwy – w takim przypadku nie wolno go stosować.

Przygotowanie infuzji dożylnej: Przed przygotowaniem infuzji należy wizualnie ocenić zawartość ampułki. Zawartość jednej ampułki (zazwyczaj 500 mikrogramów) rozpuszcza się w 60 ml 0,9% roztworu chlorku sodu i podaje za pomocą pompy infuzyjnej. Rozcieńczony roztwór jest stabilny przez 24 godziny w temperaturze poniżej 25°C, ale z mikrobiologicznego punktu widzenia powinien być zużyty natychmiast po przygotowaniu. Ponieważ oktreotyd może wpływać na gospodarkę węglowodanową, zaleca się stosowanie fizjologicznego roztworu chlorku sodu zamiast roztworu glukozy.