Dawkowanie Pegasys - jak stosować?
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Peginterferon alfa-2a |
| Postać farmaceutyczna | Kompilacja różnych postaci farmaceutycznych |
| Podmiot odpowiedzialny | pharmaand GmbH |
| Kod ATC | L03AB11 |
| Procedura | CEN |
| Kategorie |
Leczenie powinno być rozpoczynane wyłącznie przez lekarza mającego doświadczenie w terapii pacjentów z wirusowym zapaleniem wątroby typu B lub C, bądź w leczeniu zaburzeń mieloproliferacyjnych. Dawkowanie różni się w zależności od wskazania, wieku pacjenta oraz stopnia zaawansowania choroby.
Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B – dorośli pacjenci
Zalecana dawka to 180 mikrogramów jeden raz w tygodniu przez 48 tygodni, niezależnie od obecności antygenu HBeAg. Lek podawany jest w monoterapii.
Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu B – dzieci i młodzież (3-17 lat)
Dawkowanie u dzieci opiera się na powierzchni ciała (pc.) obliczanej wg wzoru Mostellera. Zalecany czas leczenia wynosi 48 tygodni. Przed rozpoczęciem terapii należy udokumentować trwale podwyższoną aktywność AlAT w surowicy.
Dawki w zależności od powierzchni ciała:
- 0,54-0,74 m²: 65 mikrogramów tygodniowo
- 0,75-1,08 m²: 90 mikrogramów tygodniowo
- 1,09-1,51 m²: 135 mikrogramów tygodniowo
- >1,51 m²: 180 mikrogramów tygodniowo
Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C – dorośli pacjenci
Preparat podawany jest w dawce 180 mikrogramów jeden raz w tygodniu w skojarzeniu z rybawiryną lub w monoterapii (jeśli terapia skojarzona jest przeciwwskazana).
Dawkowanie rybawiryny w terapii skojarzonej:
- Pacjenci <75 kg: 1000 mg na dobę
- Pacjenci ≥75 kg: 1200 mg na dobę
Rybawiryną należy przyjmować w czasie posiłków, w dwóch dawkach podzielonych.
Czas leczenia w zależności od genotypu wirusa HCV:
- Genotyp 1 lub 4: standardowo 48 tygodni. U pacjentów z szybką odpowiedzią wirusologiczną (RVR – niewykrywalny HCV RNA w 4. tygodniu) i niskim mianem wirusa przed leczeniem (≤800 000 j.m./ml) można rozważyć skrócenie terapii do 24 tygodni, choć wiąże się to z większym ryzykiem nawrotu
- Genotyp 2 lub 3: standardowo 24 tygodnie. U pacjentów z RVR i niskim mianem wirusa można rozważyć leczenie przez 16 tygodni, jednak wiąże się to z wyższym ryzykiem nawrotu
- Genotyp 5 lub 6: 48 tygodni z dawką rybawiryny 1000/1200 mg/dobę
Przewlekłe wirusowe zapalenie wątroby typu C – dzieci i młodzież (5-17 lat)
Dawkowanie preparatu u dzieci opiera się na powierzchni ciała (jak w pwzw B), a rybawiryny – na masie ciała w dawce celowanej 15 mg/kg/dobę.
Czas leczenia:
- Genotyp 2 lub 3: 24 tygodnie
- Inne genotypy: 48 tygodni
Leczenie należy przerwać, jeśli po 24 tygodniach HCV RNA jest wciąż wykrywalny.
Czerwienica prawdziwa i nadpłytkowość samoistna – dorośli pacjenci
Dawkowanie rozpoczyna się od 45 mikrogramów raz w tygodniu podskórnie. Dawkę zwiększa się co miesiąc o 45 mikrogramów do maksymalnie 180 mikrogramów tygodniowo, w zależności od odpowiedzi hematologicznej i tolerancji leczenia.
Modyfikacje dawki
W przypadku wystąpienia działań niepożądanych może być konieczne zmniejszenie dawki lub przerwanie leczenia:
- Neutropenia: przy liczbie neutrofilów 500-750/mm³ redukcja dawki; poniżej 500/mm³ zakończenie leczenia
- Małopłytkowość: przy liczbie płytek 25 000-50 000/mm³ redukcja dawki; poniżej 25 000/mm³ zakończenie leczenia
- Niedokrwistość: redukcja dawki rybawiryny przy hemoglobinie <10 g/dl (pacjenci bez choroby sercowo-naczyniowej) lub przy spadku ≥2 g/dl w ciągu 4 tygodni (pacjenci z chorobą sercowo-naczyniową)
Szczególne grupy pacjentów
- Osoby w podeszłym wieku: nie wymaga modyfikacji dawki
- Zaburzenia czynności nerek: łagodne i umiarkowane nie wymagają dostosowania; ciężkie zaburzenie lub schyłkowa niewydolność nerek – 135 mikrogramów raz w tygodniu
- Zaburzenia czynności wątroby: bezpieczny u pacjentów z wyrównaną marskością (Child-Pugh A); przeciwwskazany przy niewyrównanej marskości (Child-Pugh B lub C)
Sposób podawania
Lek podawany jest podskórnie w okolicę brzucha lub uda. Podanie w ramię powoduje obniżenie skuteczności dawki. Każda fiolka lub ampułkostrzykawka przeznaczona jest do jednorazowego użytku. Pacjent lub opiekun może samodzielnie podawać lek po odpowiednim przeszkoleniu.
