Dawkowanie Mivacron - jak stosować?

Dawkowanie u dorosłych - wstrzykiwania dożylne:

Przeciętna dawka ED95 (powodująca 95% zahamowanie odpowiedzi skurczowej) wynosi 0,07 mg/kg masy ciała u dorosłych znieczulonych narkotycznymi lekami przeciwbólowymi. W celu uzyskania warunków umożliwiających wykonanie intubacji dotchawiczej zalecane są następujące schematy:

• Dawka 0,2 mg/kg mc., podawana przez 30 sekund, zapewnia dobre lub doskonałe warunki przed upływem 2,0-2,5 minut
• Dawka 0,25 mg/kg mc., podawana w dwóch dawkach podzielonych (0,15 mg/kg mc., a po 30 sekundach 0,1 mg/kg mc.), zapewnia dobre warunki przed upływem 1,5-2,0 minut od zakończenia pierwszego wstrzyknięcia

Zalecana dawka mieści się w zakresie 0,07-0,25 mg/kg mc. Czas trwania bloku zależy od podanej dawki: dawki 0,07; 0,15; 0,20 i 0,25 mg/kg mc. wywołują klinicznie skuteczny blok trwający odpowiednio około 13, 16, 20 i 23 minuty. Dawki do 0,15 mg/kg mc. można podawać we wstrzyknięciu trwającym 5-15 sekund. Większe dawki należy podawać przez 30 sekund, aby zminimalizować możliwość wystąpienia zaburzeń ze strony układu sercowo-naczyniowego.

Pełny blok można przedłużyć podając podtrzymujące dawki. Każda dawka 0,1 mg/kg mc. przedłuża klinicznie skuteczny blok o około 15 minut. W ustabilizowanym znieczuleniu wywołanym przez izofluran lub enfluran, zalecaną początkową dawkę należy zmniejszyć nawet o 25%. Halotan tylko w niewielkim stopniu potęguje działanie, więc zmniejszenie dawki prawdopodobnie nie jest konieczne.

Dawkowanie u dorosłych - infuzja ciągła:

Po wystąpieniu wczesnych objawów samoistnego ustępowania bloku po podaniu dawki początkowej zaleca się podawanie w postaci infuzji 8-10 µg/kg mc./minutę (0,5-0,6 mg/kg mc./godzinę). U dorosłych znieczulonych narkotycznymi lekami przeciwbólowymi przeciętna szybkość infuzji w zakresie 6-7 µg/kg mc./minutę pozwala na długotrwałe utrzymanie 89-99% bloku przewodnictwa. W ustabilizowanym znieczuleniu wywołanym przez izofluran lub enfluran należy rozważyć zmniejszenie szybkości infuzji nawet o 40%. W przypadku stosowania sewofluranu prędkość infuzji może zostać zmniejszona o 50%.

Dawkowanie u dzieci w wieku 7 miesięcy - 12 lat:

U dzieci dawka ED95 jest większa (około 0,1 mg/kg mc.), początek działania występuje szybciej, a czas trwania klinicznie skutecznego bloku jest krótszy. Zakres zalecanej dawki wynosi 0,1-0,2 mg/kg mc., podanej w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego 5-15 sekund. Dawka 0,2 mg/kg mc. powoduje klinicznie skuteczny blok średnio przez 9 minut. Maksymalny blok występuje zwykle przed upływem 2 minut od podania tej dawki.

Dawka podtrzymująca 0,1 mg/kg mc. przedłuża klinicznie skuteczny blok przeciętnie o około 6-9 minut. Średnia szybkość infuzji u dzieci w wieku od 7 do 23 miesięcy znieczulonych halotanem wynosi około 11 µg/kg mc./minutę (zakres 3-26 µg/kg mc./minutę). U dzieci w wieku 2-12 lat średnia szybkość infuzji wynosi około 13-14 µg/kg mc./minutę (zakres 5-31 µg/kg mc./minutę). Podczas stosowania sewofluranu prędkość infuzji może być zredukowana o 70%.

Dawkowanie u niemowląt w wieku 2-6 miesięcy:

Zakres zalecanej dawki wynosi 0,1-0,15 mg/kg mc., podanej w postaci wstrzyknięcia dożylnego trwającego 5-15 sekund. Dawka 0,15 mg/kg mc. wywołuje klinicznie skuteczny blok trwający średnio 9 minut. W celu wykonania intubacji dotchawiczej zaleca się podanie w dawce 0,15 mg/kg mc. Maksymalny blok występuje po około 1,4 minuty.

Dawka podtrzymująca 0,1 mg/kg mc. przedłuża klinicznie skuteczny blok o około 7 minut. Przeciętna szybkość infuzji potrzebna do utrzymania 89-99% bloku w czasie znieczulenia wywołanego przez halotan wynosi około 11 µg/kg mc./minutę (zakres 4-24 µg/kg mc./minutę).

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku:

Okres mijający od podania leku do wystąpienia objawów działania oraz czas trwania i szybkość ustępowania bloku mogą być wydłużone o 20-30% w porównaniu do osób młodszych. Pacjenci mogą wymagać powolniejszej infuzji lub rzadszego podawania dawek podtrzymujących.

Dawkowanie u pacjentów ze schorzeniami sercowo-naczyniowymi:

Pacjentom z klinicznie istotnymi objawami chorób układu sercowo-naczyniowego początkową dawkę należy wstrzykiwać przez co najmniej 60 sekund. Podawany w ten sposób preparat powoduje minimalne zmiany hemodynamiczne u pacjentów poddawanych zabiegom kardiochirurgicznym.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek:

U pacjentów z niewydolnością nerek bardzo znacznego stopnia, klinicznie skuteczny blok wywołany przez podanie w dawce 0,15 mg/kg mc. utrzymuje się około półtora razy dłużej niż u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Dlatego dawkę należy dostosować do indywidualnej klinicznej reakcji pacjentów.

Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby:

U pacjentów z niewydolnością wątroby bardzo znacznego stopnia, klinicznie skuteczny blok wywołany przez podanie w dawce 0,15 mg/kg mc. utrzymuje się około trzy razy dłużej niż u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Dawkę należy dostosować do indywidualnej klinicznej reakcji pacjenta.

Dawkowanie u pacjentów ze zmniejszoną aktywnością cholinoesterazy w osoczu:

W przypadku pacjentów ze zmniejszoną aktywnością cholinoesterazy osoczowej należy liczyć się z możliwością przedłużenia czasu trwania bloku przewodnictwa. U pacjentów będących heterozygotami pod względem atypowego genu kodującego cholinoesterazę osoczową czas trwania klinicznie efektywnego bloku po podaniu w dawce 0,15 mg/kg mc. wydłuża się o około 10 minut w porównaniu z osobami z grupą kontrolną.

Dawkowanie u pacjentów z nadwagą:

U osób otyłych (przekraczających należną dla wzrostu masę ciała o 30% lub więcej) początkową dawkę należy obliczyć dla należnej, a nie rzeczywistej masy ciała.

Rozcieńczanie preparatu:

Preparat (2 mg/ml) podawany w postaci infuzji nie musi być rozcieńczony. Może być rozcieńczany następującymi płynami do infuzji: 0,9% roztwór chlorku sodu, 5% roztwór glukozy, 0,18% roztwór chlorku sodu z 4% roztworem glukozy, płyn Ringera buforowany mleczanem. Po rozcieńczeniu w stosunku 1:3 (stężenie 0,5 mg/ml) zachowuje stabilność właściwości fizycznych i chemicznych przez co najmniej 48 godzin w temperaturze 30°C. Ze względu na brak przeciwbakteryjnych środków konserwujących, rozcieńczenia należy dokonywać bezpośrednio przed użyciem i jak najszybciej rozpocząć podawanie leku, a niewykorzystaną część płynu wyrzucić.