Skutki uboczne Grypolek
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Dekstrometorfan, Gwajfenezyna, Paracetamol, Pseudoefedryna |
| Postać farmaceutyczna | Tabletki powlekane |
| Podmiot odpowiedzialny | Kato Labs Sp. z o.o. |
| Kod ATC | N02BE71 |
| Procedura | NAR |
| Kategorie |
Substancje czynne wchodzące w skład Grypolek charakteryzują się niską częstością występowania działań niepożądanych, jednak mogą one wystąpić.
Zaburzenia naczyniowe i serca: zaburzenia rytmu serca, zmiany ciśnienia tętniczego.
Zaburzenia krwi i układu chłonnego: bardzo rzadko może wystąpić niedokrwistość, methemoglobinemia, agranulocytoza.
Zaburzenia układu nerwowego: rzadko – zaburzenia czucia i smaku, zawroty głowy, zaburzenia widzenia, senność, niepokój, nerwowość, rozdrażnienie, halucynacje, zaburzenia osobowości, pobudzenie psychomotoryczne, omamy. W przypadku wystąpienia nerwowości, zawrotów głowy lub bezsenności należy odstawić preparat i skonsultować się z lekarzem.
Zaburzenia układu oddechowego: możliwy jest napad astmy oskrzelowej u osób uczulonych.
Zaburzenia żołądka i jelit: rzadko występują nudności, wymioty, zgaga.
Zaburzenia nerek i dróg moczowych: ostra niewydolność nerek, martwica brodawek nerkowych, kamica moczowa, zatrzymanie moczu. Zwiększone ryzyko rozwoju niewydolności nerek związane jest z przedłużonym stosowaniem leku, szczególnie u chorych ze współistniejącymi schorzeniami nerek.
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypka, zapalenie skóry, wykwity skórne.
Zaburzenia układu immunologicznego: uogólnione reakcje nadwrażliwości, reakcja anafilaktyczna. Preparat zawiera barwniki azowe, które mogą powodować reakcje alergiczne.
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: objawy o różnym nasileniu – od nieistotnego klinicznie podwyższenia enzymów wątrobowych aż do uszkodzenia wątroby. Działanie hepatotoksyczne jest nasilone szczególnie w przypadkach niedożywienia, alkoholizmu oraz współistniejących chorób, a także podczas jednoczesnego przyjmowania niektórych leków.
Należy zachować ostrożność u osób ze zwolnionym metabolizmem, np. w podeszłym wieku, ze względu na większe prawdopodobieństwo występowania działań niepożądanych związanych ze stosowaniem dekstrometorfanu.
