Skutki uboczne Dexdor

Jak każdy lek, lek ten może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Profile bezpieczeństwa różnią się nieznacznie w zależności od wskazania (sedacja w OIOM vs sedacja proceduralna).

Bardzo często (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 osób):

• Spowolnienie częstości akcji serca (bradykardia)
• Niskie ciśnienie krwi (niedociśnienie)
• Wysokie ciśnienie krwi (nadciśnienie)
• Zmiany w sposobie oddychania lub zatrzymanie oddychania (depresja oddechowa)

Często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 10 osób):

• Ból w klatce piersiowej lub atak serca (choroba niedokrwienna serca lub zawał)
• Szybka akcja serca (tachykardia)
• Małe lub duże stężenie cukru we krwi (hipoglikemia, hiperglikemia)
• Nudności, wymioty
• Suchość w jamie ustnej
• Niepokój (pobudzenie)
• Wysoka temperatura (hipertermia)
• Objawy po odstawieniu leku (zespół odstawienia)

Niezbyt często (mogą wystąpić u nie więcej niż 1 na 100 osób):

• Zaburzenia czynności serca, zatrzymanie akcji serca
• Blok przedsionkowo-komorowy
• Zmniejszenie pojemności minutowej serca
• Obrzęk żołądka (wzdęcie brzucha)
• Wzmożone pragnienie
• Stan zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej (kwasica metaboliczna)
• Małe stężenie albuminy we krwi (hipoalbuminemia)
• Zadyszka (duszność)
• Bezdech
• Omamy
• Lek nie jest dość skuteczny (nieskuteczność leku)

Nieznana częstość (nie może być określona na podstawie dostępnych danych):

• Wydalanie dużych ilości moczu i nadmierne pragnienie – mogą to być objawy zaburzenia hormonalnego, zwanego moczówką prostą. Należy skontaktować się z lekarzem, jeśli wystąpią takie objawy. W razie wystąpienia wielomoczu zaleca się przerwanie stosowania deksmedetomidyny i zbadanie stężenia sodu w surowicy oraz osmolalności moczu

Opis wybranych działań niepożądanych:

Niedociśnienie lub bradykardia o znaczeniu klinicznym zazwyczaj nie wymagają specjalnego leczenia, ale w razie potrzeby należy być przygotowanym na interwencję polegającą na zmniejszeniu dawki, podaniu płynów i/lub leków zwężających naczynia krwionośne lub leków przeciwcholinergicznych.

U stosunkowo zdrowych uczestników badania, którym podawano deksmedetomidynę, bradykardia rzadko prowadziła do zahamowania zatokowego lub pauzy. Objawy ustępowały po podniesieniu kończyn dolnych lub podaniu leków przeciwcholinergicznych, takich jak atropina lub glikopirolan. Zgłaszano również przypadki zatrzymania akcji serca, często poprzedzone bradykardią lub blokiem przedsionkowo-komorowym.

Nadciśnienie było związane ze stosowaniem dawki wysycającej i takie działanie można zminimalizować, unikając podawania takiej dawki lub zmniejszając szybkości infuzji, lub wielkość dawki wysycającej.

Deksmedetomidyna może wywoływać hipertermię, która może być odporna na tradycyjne metody chłodzenia. Należy przerwać stosowanie deksmedetomidyny w razie uporczywej niewyjaśnionej gorączki i nie należy stosować produktu u pacjentów wrażliwych na hipertermię złośliwą.