Ostatnia aktualizacja:

Substancja czynnaGlicyna, L-alanina, L-arginina, L-histydyna, L-izoleucyna
Postać farmaceutycznaRoztwór do infuzji
Podmiot odpowiedzialnyBaxter Polska Sp. z o.o.
Kod ATCB05BA
ProceduraNAR
KategoriePłyny infuzyjne i odżywcze - żywienie pozajelitowe

Dawkowanie Clinimix N17G35E - jak stosować?

Dawkowanie Clinimix N17G35E jest ściśle indywidualne i zależy od wieku, masy ciała, wzrostu, stanu klinicznego pacjenta, dobowego bilansu płynów oraz zapotrzebowania na energię i azot. Decyzję o dawkowaniu podejmuje lekarz prowadzący leczenie.

Dawkowanie u dorosłych:

  • Zapotrzebowanie na azot: 0,16-0,32 g azotu/kg masy ciała/dobę (co odpowiada około 1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę)
  • Zapotrzebowanie energetyczne: 25-40 kcal/kg mc./dobę, w zależności od stanu odżywienia i stopnia katabolizmu

Dawkowanie u dzieci w wieku 12-18 lat:

  • Zapotrzebowanie energetyczne: 25-40 kcal/kg mc./dobę
  • Pacjenci poniżej 12 roku życia mogą wymagać wyższych dawek

Dawkowanie u dzieci poniżej 2 lat:

  • Zapotrzebowanie na azot: 0,16-0,40 g azotu/kg mc./dobę (około 1,0-2,5 g aminokwasów/kg mc./dobę)
  • Produkt nie zawiera cysteiny i tauryny, które są warunkowo niezbędne dla tej grupy wiekowej
  • Podczas stosowania u niemowląt i dzieci poniżej 2 lat roztwór należy chronić przed światłem do momentu zakończenia podawania

Sposób podawania: Roztwór podaje się dożylnie przez wkłucie obwodowe lub centralne. Wlew jednego worka trwa zazwyczaj 8-24 godziny. Szybkość wlewu zwiększa się stopniowo w pierwszej godzinie do maksymalnej wartości 1,4 ml/kg mc./godz., przy maksymalnej dawce dobowej 30 ml/kg mc./dobę.

Wybór żyły zależy od końcowej osmolarności mieszaniny. Mieszaniny o osmolarności do około 800 mOsm/l mogą być podawane do żył obwodowych, natomiast roztwory o wyższej osmolarności wymagają dostępu centralnego.

Przed podaniem należy obowiązkowo rozerwać spaw dzielący obie komory worka i dokładnie wymieszać zawartość. Leczenie można kontynuować tak długo, jak jest to konieczne, zgodnie ze stanem klinicznym pacjenta. Lekarz regularnie monitoruje parametry laboratoryjne, w tym stężenie glukozy we krwi i moczu.