Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Glicyna, L-alanina, L-arginina, L-histydyna, L-izoleucyna |
| Postać farmaceutyczna | Roztwór do infuzji |
| Podmiot odpowiedzialny | Baxter Polska Sp. z o.o. |
| Kod ATC | B05BA |
| Procedura | NAR |
| Kategorie | Płyny infuzyjne i odżywcze - żywienie pozajelitowe |
Dawkowanie Clinimix N17G35E - jak stosować?
Dawkowanie Clinimix N17G35E jest ściśle indywidualne i zależy od wieku, masy ciała, wzrostu, stanu klinicznego pacjenta, dobowego bilansu płynów oraz zapotrzebowania na energię i azot. Decyzję o dawkowaniu podejmuje lekarz prowadzący leczenie.
Dawkowanie u dorosłych:
- Zapotrzebowanie na azot: 0,16-0,32 g azotu/kg masy ciała/dobę (co odpowiada około 1-2 g aminokwasów/kg mc./dobę)
- Zapotrzebowanie energetyczne: 25-40 kcal/kg mc./dobę, w zależności od stanu odżywienia i stopnia katabolizmu
Dawkowanie u dzieci w wieku 12-18 lat:
- Zapotrzebowanie energetyczne: 25-40 kcal/kg mc./dobę
- Pacjenci poniżej 12 roku życia mogą wymagać wyższych dawek
Dawkowanie u dzieci poniżej 2 lat:
- Zapotrzebowanie na azot: 0,16-0,40 g azotu/kg mc./dobę (około 1,0-2,5 g aminokwasów/kg mc./dobę)
- Produkt nie zawiera cysteiny i tauryny, które są warunkowo niezbędne dla tej grupy wiekowej
- Podczas stosowania u niemowląt i dzieci poniżej 2 lat roztwór należy chronić przed światłem do momentu zakończenia podawania
Sposób podawania: Roztwór podaje się dożylnie przez wkłucie obwodowe lub centralne. Wlew jednego worka trwa zazwyczaj 8-24 godziny. Szybkość wlewu zwiększa się stopniowo w pierwszej godzinie do maksymalnej wartości 1,4 ml/kg mc./godz., przy maksymalnej dawce dobowej 30 ml/kg mc./dobę.
Wybór żyły zależy od końcowej osmolarności mieszaniny. Mieszaniny o osmolarności do około 800 mOsm/l mogą być podawane do żył obwodowych, natomiast roztwory o wyższej osmolarności wymagają dostępu centralnego.
Przed podaniem należy obowiązkowo rozerwać spaw dzielący obie komory worka i dokładnie wymieszać zawartość. Leczenie można kontynuować tak długo, jak jest to konieczne, zgodnie ze stanem klinicznym pacjenta. Lekarz regularnie monitoruje parametry laboratoryjne, w tym stężenie glukozy we krwi i moczu.
