Interakcje Zerlinda z innymi lekami
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Kwas zoledronowy |
| Postać farmaceutyczna | Roztwór do infuzji |
| Podmiot odpowiedzialny | Actavis Group PTC ehf. |
| Kod ATC | M05BA08 |
| Procedura | DCP |
| Kategorie |
Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować. Szczególnie ważne jest poinformowanie lekarza o stosowaniu następujących grup leków:
Leki zwiększające ryzyko hipokalcemii (obniżenia stężenia wapnia):
- Antybiotyki z grupy aminoglikozydów (stosowane w leczeniu ciężkich zakażeń bakteryjnych)
- Kalcytonina (lek stosowany w leczeniu osteoporozy pomenopauzalnej i hiperkalcemii)
- Pętlowe leki moczopędne (stosowane w leczeniu wysokiego ciśnienia krwi i obrzęków)
- Inne leki zmniejszające stężenie wapnia
Stosowanie tych leków w skojarzeniu z bisfosfonianami może powodować nadmierne zmniejszenie stężenia wapnia we krwi, co wiąże się z ryzykiem poważnych powikłań.
Leki potencjalnie szkodliwe dla nerek:
- Talidomid (lek stosowany w leczeniu pewnych nowotworów krwi z zajęciem kości)
- Inne leki mogące być szkodliwe dla nerek
Jednoczesne stosowanie tych leków z Zerlinda może zwiększać ryzyko uszkodzenia nerek.
Inne bisfosfoniany i kwas zoledronowy:
- Nie należy przyjmować jednocześnie innych leków zawierających kwas zoledronowy lub innych bisfosfonianów
- Łączne skutki działania tych leków nie są znane
Leki antyangiogenne:
- Leki stosowane w leczeniu raka poprzez hamowanie tworzenia nowych naczyń krwionośnych
- Jednoczesne stosowanie z Zerlinda zwiększa ryzyko wystąpienia martwicy kości szczęki
Ważne informacje dotyczące podawania leku:
- Brak dostępnych badań dotyczących zgodności Zerlinda z innymi lekami stosowanymi dożylnie
- Leku nie wolno mieszać z innymi lekami lub substancjami
- Zawsze należy podawać go w oddzielnym zestawie do infuzji
- Nie wolno rozcieńczać ani mieszać z innymi roztworami do infuzji
Pacjenci, którzy w przeszłości przyjmowali bisfosfoniany, mogą mieć wyższe ryzyko wystąpienia martwicy kości szczęki, szczególnie w połączeniu z innymi czynnikami ryzyka, takimi jak chemioterapia, radioterapia, przyjmowanie steroidów, zabiegi chirurgii szczękowej, palenie papierosów czy brak regularnej opieki stomatologicznej.
