Skutki uboczne Xiliarx

Jak każdy lek, Xiliarx może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. W badaniach klinicznych z udziałem ponad 5 400 pacjentów otrzymujących wildagliptynę w dawce 100 mg na dobę działania niepożądane były w większości łagodne i przemijające oraz nie wymagały przerwania leczenia.

Działania niepożądane wymagające natychmiastowej opieki medycznej (należy przerwać stosowanie leku i skontaktować się z lekarzem):

• Obrzęk naczynioruchowy (rzadko – do 1 na 1000 pacjentów): obrzęk twarzy, języka lub gardła, trudności w połykaniu, trudności w oddychaniu, nagłe wystąpienie wysypki lub pokrzywki.
• Choroba wątroby / zapalenie wątroby (częstość nieznana): zażółcenie skóry i białkówek oczu, nudności, utrata apetytu, ciemno zabarwiony mocz. Zaburzenia czynności wątroby zgłaszano rzadko, zazwyczaj przebiegały bezobjawowo, a wartości prób wątrobowych wracały do normy po odstawieniu leku.
• Zapalenie trzustki (rzadko – do 1 na 1000 pacjentów): silny i uporczywy ból brzucha (okolic żołądka), który może promieniować do pleców, nudności i wymioty.

Inne działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych:

Bardzo często (>1 na 10 pacjentów):

• zapalenie nosogardzieli (ból gardła, katar, gorączka)

Często (do 1 na 10 pacjentów):

• zakażenie górnych dróg oddechowych
• zawroty głowy
• ból głowy
• drżenie
• nieostre widzenie
• ból stawów i mięśni
• zaparcie
• nudności
• choroba refluksowa przełyku
• biegunka
• ból brzucha, w tym ból w nadbrzuszu
• wymioty
• obrzęk obwodowy (opuchnięte dłonie, kostki lub stopy)
• nadmierne pocenie się
• wysypka
• świąd
• zapalenie skóry
• astenia (osłabienie)

Niezbyt często (do 1 na 100 pacjentów):

• hipoglikemia (niskie stężenie glukozy we krwi)
• wzdęcia
• pokrzywka
• uczucie zmęczenia
• dreszcze
• zaburzenia erekcji
• nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby
• zwiększenie masy ciała

Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano również (częstość nieznana):

• złuszczające i pęcherzowe zmiany skórne, w tym pemfigoid pęcherzowy
• zapalenie naczyń skóry (może powodować wysypkę skórną lub spiczaste, płaskie, czerwone, okrągłe plamy pod powierzchnią skóry lub siniaki)

Hipoglikemia: występowała niezbyt często (0,4%) w monoterapii i częściej w terapii skojarzonej – szczególnie z sulfonylomocznikiem i metforminą (5,1%) oraz z insuliną (14%). W tych przypadkach lekarz może rozważyć zmniejszenie dawki sulfonylomocznika.

Zmiany skórne: w badaniach na małpach obserwowano zmiany na kończynach (pęcherze, owrzodzenia), choć w badaniach klinicznych u ludzi nie zanotowano zwiększonej częstości takich objawów. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano przypadki pęcherzowych i złuszczających zmian skórnych. Pacjenci z cukrzycą powinni regularnie monitorować stan skóry i zgłaszać wszelkie nowe pęcherze lub owrzodzenia lekarzowi.