Dawkowanie Sandimmun - jak stosować?

Lek Sandimmun koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji jest podawany wyłącznie dożylnie po odpowiednim rozcieńczeniu i wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny w warunkach szpitalnych.

Przygotowanie roztworu do infuzji: Zawartość ampułki należy rozcieńczyć przed podaniem fizjologicznym roztworem chlorku sodu (0,9% NaCl) lub 5% roztworem glukozy w stosunku objętościowym od 1:20 do 1:100, stosując odpowiednie techniki aseptyczne. Rozcieńczony roztwór podaje się w postaci powolnej infuzji dożylnej trwającej od 2 do 6 godzin. Przygotowane roztwory należy zużyć w ciągu 24 godzin od sporządzenia – po tym czasie niewykorzystany preparat należy wyrzucić.

Dawkowanie u dorosłych: Całkowita dawka dobowa wynosi zazwyczaj od 3 do 5 mg na kilogram masy ciała, dzielona na dwie dawki. Większe dawki stosuje się zwykle bezpośrednio przed transplantacją oraz w okresie wczesnym po zabiegu. Po ustabilizowaniu czynności przeszczepionego narządu lub szpiku kostnego dawkę stopniowo zmniejsza się do dawki podtrzymującej. Lekarz prowadzący dostosowuje dawkowanie indywidualnie na podstawie stężenia cyklosporyny we krwi, masy ciała pacjenta, rodzaju przeszczepionego narządu oraz odpowiedzi klinicznej.

Zmiana na doustne podawanie: Tak szybko, jak pozwala na to stan kliniczny pacjenta, terapia dożylna powinna zostać zamieniona na cyklosporynę w postaci kapsułek lub roztworu doustnego. Przejście na leczenie doustne ułatwia kontynuację długoterminowej immunosupresji po opuszczeniu szpitala.

Monitorowanie: W trakcie leczenia konieczne jest regularne wykonywanie badań kontrolnych obejmujących stężenie cyklosporyny we krwi, ciśnienie tętnicze krwi, parametry czynności nerek (kreatynina, mocznik), parametry czynności wątroby, stężenie lipidów, glukozy, magnezu, potasu oraz kwasu moczowego we krwi. Na podstawie tych wyników lekarz może modyfikować dawkowanie.

Dzieci i młodzież: Doświadczenie ze stosowaniem leku u dzieci jest ograniczone. Dawkowanie powinno być ustalane przez lekarza z doświadczeniem w transplantologii dziecięcej, z uwzględnieniem masy ciała i indywidualnej odpowiedzi na leczenie.

Pacjenci w podeszłym wieku (65 lat i starsi): Doświadczenie w tej grupie wiekowej jest ograniczone. U pacjentów w podeszłym wieku konieczne jest szczególnie staranne monitorowanie czynności nerek ze względu na zwiększone ryzyko nefrotoksyczności.