Dawkowanie Roztwory do testów punktowych - jak stosować?

Roztwory do testów punktowych są stosowane wyłącznie przez personel medyczny w warunkach ambulatoryjnych lub szpitalnych. Pacjent nie wykonuje testów samodzielnie. Procedura obejmuje naniesienie pojedynczej kropli roztworu testowego na skórę przedramienia, a następnie nakłucie skóry igłą lub lancetem w obrębie kropli.

Przygotowanie do badania: Przed testem należy odstawić leki przeciwhistaminowe (często na 3-7 dni, w zależności od czasu działania), kortykosteroidy miejscowe i niektóre leki psychotropowe, które mogą zmniejszać reaktywność skóry. Lekarz określi indywidualnie, które preparaty należy przerwać i na jak długo. Skóra powinna być czysta, bez zmian zapalnych. Przy skrajnych temperaturach należy poczekać na aklimatyzację do temperatury pomieszczenia.

Technika wykonania: Na skórze przedramienia oznacza się miejsca testowania (zwykle w odstępach 4 cm). Na każde miejsce nakrapla się jedną kroplę roztworu testowego pipetką (bez dotykania skóry). Skórę nakłuwa się pionowo igłą lub lancetem, lekko unosząc naskórek (głębokość ok. 1 mm), unikając krwawienia. Równocześnie wykonuje się próbę kontrolną ujemną (rozpuszczalnik) i dodatnią (histamina) w celu oceny indywidualnej reaktywności skóry.

Odczyt wyników: Nadmiar roztworu usuwa się po 5-10 minutach lub natychmiast po wystąpieniu silnej reakcji. Wyniki odczytuje się po 10-20 minutach. Reakcja dodatnia to bladożółtawy bąbel (obrzęk) z żywoczerwoną otoczką (rumień). Za dodatni uznaje się wynik, gdy średnica bąbla wynosi ≥3 mm. Ocenę przeprowadza się wg skali od Ø (brak reakcji) do ++++ (bąbel ≥6 mm). Kontrola ujemna powinna dać wynik Ø (bąbel 0 mm). Jeśli po kontroli ujemnej pojawia się bąbel >2 mm, badanie jest niemiarodajne.

Obserwacja po badaniu: Pacjent musi pozostać pod obserwacją medyczną przez co najmniej 30 minut po nałożeniu roztworów – w tym czasie ocenia się stan ogólny i wyklucza reakcje uogólnione. W bardzo rzadkich przypadkach możliwe są reakcje opóźnione (do kilku godzin po teście), dlatego pacjent powinien być poinformowany o konieczności kontaktu z lekarzem w razie wystąpienia niepokojących objawów.