Interakcje Rolicyn z innymi lekami

Należy powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje stosować, zwłaszcza o lekach wymienionych poniżej.

Leki, których nie należy przyjmować podczas leczenia (bezwzględne przeciwwskazania):

• Pochodne ergotaminy (alkaloidy sporyszu): ergotamina, dihydroergotamina, bromokryptyna – stosowane w bólach migrenowych
• Terfenadyna – stosowana w alergicznym nieżycie nosa
• Astemizol – stosowany w chorobach alergicznych
• Cyzapryd – stosowany u pacjentów z opóźnionym opróżnianiem żołądka
• Pimozyd – stosowany w celu opanowania ruchów mimowolnych (tików)

Inne leki, o których przyjmowaniu należy poinformować lekarza:

• Leki przeciwzakrzepowe: warfaryna, witamina K – może wystąpić interakcja wpływająca na krzepnięcie krwi
• Dyzopiramid – lek stosowany w zaburzeniach rytmu serca
• Leki przeciwarytmiczne klasy IA i III – wymagana szczególna ostrożność
• Benzodiazepiny: midazolam, triazolam – stosowane jako leki nasenne i przeciwlękowe
• Teofilina – lek rozszerzający oskrzela, stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc
• Cyklosporyna – stosowana do leczenia pacjentów po przeszczepach
• Statyny: symwastatyna, atorwastatyna – stosowane w celu obniżenia stężenia cholesterolu całkowitego we krwi; mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych dotyczących mięśni (miopatia, rozpad mięśni prążkowanych) z powodu możliwego zwiększenia ekspozycji na statyny w wyniku jednoczesnego stosowania z roksytromycyną
• Inne leki: karbamazepina, ranitydyna, wodorotlenek glinu lub magnezu, doustne środki antykoncepcyjne

Ostrzeżenia specjalne:

Przed rozpoczęciem stosowania leku należy poinformować lekarza prowadzącego, jeśli w przeszłości u pacjenta wystąpiło uczulenie na roksytromycynę lub inne makrolidy, jeśli u pacjenta stwierdzono miastenię (chorobę charakteryzującą się szybkim męczeniem i osłabieniem mięśni), choroby wątroby lub choroby serca.

Jednoczesne stosowanie roksytromycyny z lekami z wymienionych grup może wymagać modyfikacji dawkowania, częstszego monitorowania lub całkowitego uniknięcia kombinacji. Ostateczną decyzję o możliwości łączenia leków zawsze podejmuje lekarz prowadzący.