Dawkowanie Rabipur - jak stosować?

Szczepionkę Rabipur podaje wyłącznie lekarz lub pielęgniarka przeszkoleni w podawaniu szczepionek. Preparat jest dostępny w jednej postaci farmaceutycznej: proszek i rozpuszczalnik do sporządzania roztworu do wstrzykiwań w ampułko-strzykawce. Zalecana dawka dla dorosłych i dzieci w każdym wieku wynosi 1 ml (jedna dawka) na jedną iniekcję.

Szczepionkę podaje się w postaci iniekcji domięśniowej, zwykle w mięsień górnej części ramienia (mięsień naramienny) u dorosłych i starszych dzieci, lub w mięsień uda u małych dzieci. Nie wolno podawać szczepionki w pośladki, podskórnie ani do naczynia krwionośnego.

Dawkowanie przed ewentualną ekspozycją na wirus (profilaktyka przed ekspozycją):

W przypadku osób nigdy nieszczepionych przeciw wściekliźnie stosuje się następujące schematy:

• Schemat standardowy (3 dawki): pierwsza dawka podczas pierwszej wizyty (dzień 0), druga dawka po 7 dniach, trzecia dawka po 21 lub 28 dniach od pierwszej dawki
• Schemat przyspieszony dla dorosłych 18-65 lat: pierwsza dawka podczas pierwszej wizyty (dzień 0), druga dawka po 3 dniach, trzecia dawka po 7 dniach od pierwszej dawki (łącznie 3 dawki w ciągu 7 dni)
• Schemat dwudawkowy (alternatywny): u osób z prawidłową odpowiedzią immunologiczną – pierwsza dawka podczas pierwszej wizyty (dzień 0), druga dawka po 7 dniach

Jeżeli termin szczepienia zostanie opuszczony, należy zadbać o podanie szczepionki jak najszybciej od zalecanego terminu. Konieczność podawania dawek przypominających zależy od ryzyka kontaktu z wirusem wścieklizny. U osób o stałym wysokim ryzyku zakażenia mogą być wykonywane regularne testy poziomu przeciwciał we krwi, a dawki przypominające są zazwyczaj podawane co 2 do 5 lat.

Dawkowanie po prawdopodobnym lub potwierdzonym kontakcie z wirusem (profilaktyka po ekspozycji):

Osoby uprzednio szczepione: U osób, które zostały w pełni zaszczepione przeciw wściekliźnie i/lub otrzymały dawki przypominające, podaje się zwykle 2 dodatkowe dawki szczepionki (każda po 1,0 ml). Pierwszą dawkę należy podać jak najszybciej po kontakcie, a drugą – 3 dni później. W tej grupie nie jest konieczne podawanie immunoglobuliny przeciw wściekliźnie.

Osoby nieszczepione: U osób, które nie były uprzednio szczepione lub otrzymały nieodpowiednie szczepienie podstawowe, stosuje się następujące schematy:

• Schemat czterodawkowy (opcja 1): pierwsze 2 dawki podaje się jak najszybciej po kontakcie w dniu 0, a następne pojedyncze dawki w dniu 7 i 21 po pierwszej dawce
• Schemat czterodawkowy (opcja 2, dla osób zdrowych): pierwsza dawka w dniu 0, kolejne dawki w dniu 3, 7 i 14 po pierwszej dawce
• Schemat pięciodawkowy: pierwsza dawka jak najszybciej po kontakcie w dniu 0, kolejne dawki w dniu 3, 7, 14 i 28 po pierwszej dawce

Osoby z upośledzeniem układu immunologicznego: W przypadku osób o osłabionej odporności po kontakcie ze zwierzęciem zakażonym lub podejrzanym o wściekliznę konieczne jest podanie pięciu lub sześciu dawek szczepionki. W schemacie sześciodawkowym pierwsze dwie dawki podaje się jak najszybciej po kontakcie, a następne pojedyncze dawki w dniu 3, 7, 14 i 28. Poza szczepionką konieczne jest miejscowe opatrzenie rany i podanie immunoglobuliny przeciw wściekliźnie. Może być również konieczne badanie krwi w celu oceny poziomu przeciwciał.

W przypadku profilaktyki poekspozycyjnej u osób nieoszczepionych wcześniej oraz przy dużym ryzyku zakażenia lekarz może również zalecić jednorazowe podanie immunoglobuliny przeciw wściekliźnie, która zapewnia natychmiastową, bierną ochronę immunologiczną. Immunoglobulinę i szczepionkę podaje się w różne miejsca na ciele.