Dawkowanie Methylprednisolone Sopharma - jak stosować?

Preparat może być podawany dożylnie (w postaci wstrzyknięcia lub wlewu) lub domięśniowo. Preferowaną metodą w sytuacjach nagłych jest iniekcja dożylna. Dawkę lekarz dostosowuje indywidualnie do stanu pacjenta. U niemowląt i dzieci dawka może być zmniejszona, ale powinna być uzależniona od stanu pacjenta i odpowiedzi na leczenie, a nie od wieku czy masy ciała (nie powinna być mniejsza niż 0,5 mg/kg mc./24 h).

W stanach zagrożenia życia jako leczenie wspomagające zalecana dawka to 30 mg/kg mc., podawane dożylnie w ciągu co najmniej 30 minut. Dawkę można ponawiać w warunkach szpitalnych co 4 do 6 godzin przez 48 godzin, w zależności od potrzeby klinicznej.

W bardzo ciężkich zaostrzeniach chorób reumatycznych stosuje się „terapię przerywana". W reumatoidalnym zapaleniu stawów sugerowany schemat to 1 g na dobę dożylnie przez 1, 2, 3 lub 4 dni, lub 1 g na miesiąc dożylnie przez 6 miesięcy. Dawka powinna być podawana przez co najmniej 30 minut. Takie leczenie powinno być prowadzone wyłącznie w szpitalach wyposażonych w elektrokardiograf i defibrylator ze względu na możliwe działanie arytmogenne dużych dawek kortykosteroidów.

W toczniu rumieniowatym trzewnym w przypadku braku reakcji na standardowe leczenie stosuje się 1 g na dobę przez 3 doby w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) trwającym przynajmniej 30 minut. Jeżeli w ciągu tygodnia nie wystąpi poprawa lub stan pacjenta tego wymaga, leczenie można powtórzyć.

W stwardnieniu rozsianym w okresach zaostrzenia stosuje się 1 g na dobę przez 3 lub 5 dni w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) trwającym przynajmniej 30 minut. W chorobach związanych z obrzękami, takich jak kłębuszkowe zapalenie nerek lub toczniowe zapalenie nerek, stosuje się 30 mg/kg mc. co drugi dzień przez 4 dni lub 1 g na dobę przez 3, 5 lub 7 dni.

W nowotworach w stadium terminalnym w celu poprawy jakości życia stosuje się 125 mg na dobę dożylnie przez okres do 8 tygodni. W zapobieganiu nudnościom i wymiotom związanym z chemioterapią wywołującą łagodne lub umiarkowane wymioty podaje się 250 mg dożylnie przez minimum 5 minut na godzinę przed chemioterapią, w momencie rozpoczęcia i po zakończeniu chemioterapii. W chemioterapii wywołującej ciężkie wymioty stosuje się ten sam schemat w skojarzeniu z metoklopramidem lub butyrofenonem.

W ostrych urazach rdzenia kręgowego leczenie należy rozpocząć w ciągu ośmiu godzin od urazu. Podaje się 30 mg metyloprednizolonu/kg mc. w bezpośrednim wstrzyknięciu dożylnym (bolus) przez 15 minut pod ciągłą obserwacją medyczną z monitorowaniem EKG. Po 45-minutowej przerwie podaje się we wlewie ciągłym dawkę 5,4 mg/kg mc. na godzinę przez 23 godziny.

W zapaleniu płuc wywołanym przez Pneumocystis carinii u pacjentów z AIDS leczenie rozpoczyna się w ciągu 72 godzin od wstępnego leczenia. Jednym z możliwych schematów jest podawanie 40 mg dożylnie przez 6 do 12 godzin ze stopniowym zmniejszaniem dawki przez maksymalnie 21 dni lub do zakończenia leczenia przeciwko Pneumocystis.

W przypadku innych wskazań początkowa dawka waha się od 10 do 500 mg, w zależności od stanu klinicznego. Dawka początkowa do 250 mg włącznie powinna być podawana dożylnie przez co najmniej 5 minut, natomiast dawki przekraczające 250 mg należy podawać przez co najmniej 30 minut. Kolejne dawki mogą być podawane dożylnie lub domięśniowo w zależności od odpowiedzi pacjenta.

Rekonstytucja roztworu: Do ampułki z proszkiem należy dodać rozpuszczalnik znajdujący się w drugiej ampułce dołączonej do zestawu. Jeśli lek ma być podawany we wlewie, przygotowany roztwór należy dodać do 5% roztworu glukozy, 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy w 0,9% roztworze chlorku sodu. Przygotowany roztwór należy zużyć natychmiast lub przechowywać nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2–8°C.