Skutki uboczne Kimoks

Jak każdy lek, Kimoks może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Niektóre z nich wymagają natychmiastowej interwencji medycznej i przerwania stosowania leku.

Działania niepożądane wymagające natychmiastowego przerwania leczenia i kontaktu z lekarzem:

• Ciężkie wysypki skórne: zespół Stevensa-Johnsona (SJS), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (TEN) – mogą występować jako czerwonawe plamki przypominające tarczę z centralnymi pęcherzami, złuszczanie skóry, owrzodzenie jamy ustnej, gardła, nosa, narządów płciowych i oczu, poprzedzone gorączką i objawami grypopodobnymi (bardzo rzadkie, zagrażające życiu)
• Ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP): czerwona, łuszcząca się rozległa wysypka z guzkami i pęcherzami, głównie w fałdach skóry, na tułowiu i kończynach górnych, z towarzyszącą gorączką (częstość nieznana)
• Polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS): rozległa wysypka, wysoka temperatura, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, zwiększona liczba eozynofilów, powiększone węzły chłonne, zajęcie innych narządów (częstość nieznana)
• Zapalenie wątroby o szybkim przebiegu: nagłe złe samopoczucie, wymioty, zażółcenie białek oczu, ciemne zabarwienie moczu, swędzenie skóry, skłonność do krwawień, zaburzenia myślenia (bardzo rzadkie, może prowadzić do zgonu)
• Ciężka reakcja alergiczna: wstrząs anafilaktyczny z trudnościami w oddychaniu, nagłym zmniejszeniem ciśnienia, szybkim tętnem (rzadkie, zagrażające życiu)
• Obrzęk dróg oddechowych (rzadkie, potencjalnie zagrażające życiu)
• Drgawki (rzadkie)
• Zapalenie i zerwanie ścięgna: ból i obrzęk ścięgien, szczególnie w stawie skokowym, nadgarstku, łokciu, barku lub kolanie (rzadkie do bardzo rzadkich, mogą wystąpić w ciągu 48 godzin lub nawet kilka miesięcy po zakończeniu terapii)
• Rabdomioliza: osłabienie, tkliwość lub ból mięśni z towarzyszącym złym samopoczuciem, wysoką temperaturą i ciemnym moczu – nieprawidłowy rozpad mięśni zagrażający życiu (częstość nieznana)
• Zaburzenia rytmu serca: nieprawidłowo szybkie bicie serca (rzadkie), torsade de pointes, zatrzymanie czynności serca (bardzo rzadkie)
• Problemy neurologiczne: ból, uczucie pieczenia, mrowienia, drętwienia i osłabienia kończyn – objawy neuropatii (rzadkie)
• Ciężka biegunka z krwią i śluzem: związane ze stosowaniem antybiotyku zapalenie jelita grubego, w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (rzadkie)
• Depresja i niepoczytalność: w bardzo rzadkich przypadkach mogą prowadzić do myśli samobójczych i prób samobójczych (rzadkie do bardzo rzadkich)
• Tętniak i rozwarstwienie aorty: nagły silny ból brzucha, pleców lub klatki piersiowej (częstość nieznana, zagrażające życiu)
• Niedomykalność zastawek serca: nagła duszność, obrzęk kostek, stóp, brzucha, kołatanie serca (częstość nieznana)

Działania niepożądane często występujące (mogą dotyczyć do 1 na 10 pacjentów):

• nudności
• biegunka
• zawroty głowy
• ból żołądka i brzucha
• wymioty
• ból głowy
• zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaz)
• zakażenia wywołane przez oporne bakterie lub grzyby (np. drożdżaki jamy ustnej i pochwy)
• zaburzenia rytmu serca widoczne w EKG u pacjentów z małym stężeniem potasu

Działania niepożądane niezbyt często występujące (mogą dotyczyć do 1 na 100 pacjentów):

• wysypka, świąd, pokrzywka
• niestrawność, zgaga, zaparcie, wiatry
• zmiany smaku (w bardzo rzadkich przypadkach utrata smaku)
• zaburzenia snu (głównie bezsenność), senność
• zawroty głowy, drżenie
• zmniejszona liczba białych krwinek (leukocytów, neutrofilów)
• zwiększona aktywność enzymów wątrobowych
• zmniejszony apetyt
• bóle (pleców, klatki piersiowej, miednicy, kończyn, stawów)
• wzmożona potliwość
• niepokój
• złe samopoczucie, osłabienie, uczucie zmęczenia
• kołatanie serca, nieregularne i szybkie bicie serca
• problemy z oddychaniem (w tym stany astmatyczne)
• zwiększona liczba eozynofilów
• zaburzenia widzenia (podwójne lub niewyraźne widzenie)
• ciężkie zaburzenia rytmu serca
• dusznica bolesna

Działania niepożądane rzadko występujące (mogą dotyczyć do 1 na 1000 pacjentów):

• drgania i kurcze mięśni, osłabienie mięśni
• omamy, niezwykłe sny
• wysokie lub niskie ciśnienie tętnicze
• obrzęk (dłoni, stóp, kostek, warg, jamy ustnej, gardła)
• zaburzenia czynności nerek
• zapalenie wątroby, żółtaczka
• zapalenie błony śluzowej jamy ustnej
• dzwonienie w uszach
• zaburzenia czucia skórnego
• zaburzenia koncentracji, pamięci
• trudności w połykaniu
• zmiany węchu (w tym utrata węchu)
• zaburzenia równowagi i koordynacji
• zaburzenia słuchu, w tym głuchota (zazwyczaj przemijająca)
• zwiększenie stężenia kwasu moczowego
• chwiejność emocjonalna, zaburzenia mowy
• omdlenie

Działania niepożądane bardzo rzadko występujące (mogą dotyczyć do 1 na 10 000 pacjentów):

• pancytopenia (zmniejszenie liczby wszystkich krwinek)
• zapalenie stawów
• depersonalizacja
• sztywność mięśni
• agranulocytoza (znaczne zmniejszenie liczby granulocytów)
• przemijająca utrata wzroku
• dyskomfort lub ból oczu podczas ekspozycji na światło
• zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego
• śpiączka hipoglikemiczna (utrata przytomności z powodu niskiego cukru we krwi)
• zapalenie naczyń krwionośnych
• nasilenie objawów miastenii

Działania niepożądane o częstości nieznanej:

• zwiększona wrażliwość skóry na światło słoneczne lub promienie UV
• ostro ograniczone rumieniowe plamy z pęcherzami, pojawiające się w ciągu kilku godzin po podaniu leku

Leki z grupy fluorochinolonów mogą powodować długotrwałe (utrzymujące się przez miesiące lub lata) lub trwałe działania niepożądane, takie jak: bóle ścięgien, mięśni i stawów, trudności w chodzeniu, parestezje (kłucie, mrowienie, pieczenie, drętwienie), zaburzenia zmysłów (wzroku, smaku, węchu, słuchu), depresja, zaburzenia pamięci, silne zmęczenie i ciężkie zaburzenia snu. U pacjentów otrzymujących fluorochinolony zgłaszano również przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty oraz niedomykalności zastawek serca.

Pacjenci chorujący na cukrzycę powinni uważnie monitorować stężenie cukru we krwi, ponieważ moksyfloksacyna może powodować zarówno hiperglikemię (zwiększenie stężenia cukru), jak i hipoglikemię (zmniejszenie stężenia cukru), która w ciężkich przypadkach może prowadzić do śpiączki.