Interakcje Tysabri z innymi lekami

Natalizumab jest przeciwwskazany w skojarzeniu z innymi lekami modyfikującymi przebieg stwardnienia rozsianego. Nie wolno podawać preparatu, jeśli pacjent jest obecnie leczony lekami wpływającymi na działanie układu odpornościowego, w tym innymi lekami stosowanymi w leczeniu stwardnienia rozsianego. Nie można stosować leku, jeśli pacjent stosował wcześniej leki wpływające na działanie układu odpornościowego.

Leki immunosupresyjne:

Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność preparatu w skojarzeniu z innymi lekami immunosupresyjnymi i przeciwnowotworowymi nie zostały w pełni ustalone. Jednoczesne stosowanie tych leków może zwiększać ryzyko zakażeń, w tym zakażeń oportunistycznych, i z tego względu jest przeciwwskazane. Dotyczy to także pacjentów, którzy w przeszłości otrzymywali immunosupresyjne produkty lecznicze (np. mitoksantron, cyklofosfamid, azatioprynę), gdyż produkty te mogą wywoływać przedłużony stan immunosupresji nawet po zaprzestaniu ich podawania.

Kortykosteroidy:

W badaniach klinicznych leczenie skojarzone nawrotów kortykosteroidami podawanymi w krótkich cyklach nie było związane z większą częstością zakażeń. Kortykosteroidy w połączeniu z preparatem można stosować w krótkich cyklach do leczenia rzutów stwardnienia rozsianego.

Zmiana z innych leków modyfikujących przebieg choroby:

Pacjentów można przestawić bezpośrednio z leczenia interferonem-beta lub octanem glatirameru, jeśli nie wystąpiły istotne zaburzenia związane z leczeniem. W przypadku zmiany leczenia z fumaranu dimetylu, przerwa w leczeniu powinna być na tyle długa, aby przed rozpoczęciem liczba limfocytów wróciła do normy. Po zakończeniu leczenia fingolimodem liczba limfocytów stopniowo wraca do normy w okresie 1 do 2 miesięcy. Przerwa w leczeniu powinna być na tyle długa, aby przed rozpoczęciem liczba limfocytów wróciła do normy.

Teriflunomid jest wolno eliminowany z osocza. Zalecane jest zastosowanie procedury przyspieszonej eliminacji lub przerwy w leczeniu nie krótszej niż 3,5 miesiąca. Alemtuzumab wykazuje rozległe i długotrwałe działanie immunosupresyjne. Nie zaleca się rozpoczynania leczenia po zakończeniu leczenia alemtuzumabem, chyba że korzyści wynikające z leczenia dla indywidualnego pacjenta jednoznacznie przewyższają ryzyko.

Szczepienia:

W badaniach nie było znaczącej różnicy w zakresie odpowiedzi humoralnej na antygen przypominający (szczepionka tężcowa) i obserwowano jedynie nieznacznie wolniejszą i zmniejszoną odpowiedź humoralną na neoantygen. Nie badano żywych szczepionek podczas stosowania preparatu.

Należy zawsze powiedzieć lekarzowi o wszystkich lekach przyjmowanych przez pacjenta obecnie lub ostatnio, a także o lekach, które pacjent planuje przyjmować, włączając w to leki wydawane bez recepty, suplementy diety i produkty ziołowe.