Skutki uboczne Trizivir

Jak każdy lek, Trizivir może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią. Podczas leczenia zakażenia HIV nie zawsze jest możliwe jednoznaczne ustalenie, czy dany objaw został spowodowany przez Trizivir, inne przyjmowane jednocześnie leki, czy sam przebieg zakażenia HIV.

REAKCJE NADWRAŻLIWOŚCI (częste – mogą wystąpić u maksymalnie 1 na 10 pacjentów):

Najpoważniejszym działaniem niepożądanym jest reakcja nadwrażliwości na abakawir – ciężka reakcja uczuleniowa, która może zagrażać życiu, jeśli przyjmowanie leku będzie kontynuowane. Ryzyko jest większe u osób mających gen HLA-B*5701, ale reakcje mogą wystąpić również u pacjentów bez tego genu. Najczęstsze objawy to gorączka i wysypka skórna, którym często towarzyszą:

• nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha
• silne zmęczenie
• duszność, ból gardła lub kaszel
• bóle stawów lub mięśni
• obrzęk szyi
• owrzodzenie jamy ustnej
• niskie ciśnienie krwi
• mrowienie lub drętwienie dłoni lub stóp
• zapalenie spojówek

Objawy zwykle występują w ciągu pierwszych 6 tygodni leczenia (mediana: 11 dni). W przypadku podejrzenia reakcji nadwrażliwości należy NATYCHMIAST skontaktować się z lekarzem, który może zalecić przerwanie stosowania leku. Ponowne przyjęcie Triziviru lub jakiegokolwiek innego leku zawierającego abakawir po wystąpieniu reakcji nadwrażliwości może spowodować szybki nawrót objawów w ciągu kilku godzin, zagrażające życiu obniżenie ciśnienia i zgon.

BARDZO CZĘSTE działania niepożądane (mogą wystąpić częściej niż u 1 na 10 pacjentów):

• ból głowy
• nudności

CZĘSTE działania niepożądane (mogą wystąpić u maksymalnie 1 na 10 pacjentów):

• wymioty, biegunka, ból brzucha
• utrata apetytu
• zawroty głowy
• zmęczenie, osłabienie
• gorączka
• ogólne złe samopoczucie
• trudności w zasypianiu (bezsenność)
• ból mięśni i stawów
• kaszel, podrażnienie nosa lub wodnisty katar
• wysypka skórna
• wypadanie włosów

W badaniach krwi:

• mała liczba czerwonych krwinek (niedokrwistość) lub białych krwinek (neutropenia, leukopenia)
• zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
• zwiększenie stężenia bilirubiny (może powodować żółte zabarwienie skóry)

NIEZBYT CZĘSTE działania niepożądane (mogą wystąpić u maksymalnie 1 na 100 pacjentów):

• uczucie duszności
• wzdęcie brzucha
• świąd
• osłabienie mięśni
• zmniejszenie liczby płytek krwi (trombocytopenia) lub wszystkich rodzajów krwinek (pancytopenia)

RZADKIE działania niepożądane (mogą wystąpić u maksymalnie 1 na 1000 pacjentów):

• zaburzenia wątroby: żółtaczka, powiększenie lub stłuszczenie wątroby, zapalenie wątroby
• kwasica mleczanowa (nadmiar kwasu mlekowego we krwi)
• zapalenie trzustki
• ból w klatce piersiowej, choroba mięśnia sercowego (kardiomiopatia)
• drgawki
• uczucie depresji lub niepokoju, trudności z koncentracją, senność
• niestrawność, zaburzenia smaku
• zmiana zabarwienia paznokci, skóry lub wewnątrz jamy ustnej
• objawy grypopodobne: dreszcze i wzmożona potliwość
• uczucie cierpnięcia skóry, mrowienie
• osłabienie kończyn
• rozpad tkanki mięśniowej
• drętwienie
• częste oddawanie moczu
• powiększenie piersi u mężczyzn (ginekomastia)

W badaniach krwi:

• zwiększenie aktywności amylazy
• niewydolność szpiku kostnego do wytwarzania nowych czerwonych krwinek (czysta aplazja czerwonokrwinkowa)

BARDZO RZADKIE działania niepożądane (mogą wystąpić u maksymalnie 1 na 10 000 pacjentów):

• ciężkie reakcje skórne: rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona (rozległa wysypka z pęcherzykami, złuszczaniem naskórka, zwłaszcza wokół ust, nosa, oczu i narządów płciowych), toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (złuszczanie naskórka na ponad 30% powierzchni ciała)
• niewydolność szpiku do wytwarzania nowych krwinek (niedokrwistość aplastyczna)

INNE WAŻNE DZIAŁANIA NIEPOŻĄDANE:

Lipoatrofia – leczenie zydowudyną często powoduje utratę tkanki tłuszczowej w obrębie nóg, ramion i twarzy. Utrata ta nie jest w pełni odwracalna po odstawieniu zydowudyny. Pacjenci powinni być regularnie obserwowani – w razie stwierdzenia lipoatrofii należy odstawić Trizivir i zastosować alternatywne leczenie.

Kwasica mleczanowa – rzadkie, ale ciężkie powikłanie, które zwykle rozwija się po kilku miesiącach leczenia. Objawy obejmują nudności, wymioty, ból brzucha, ogólne złe samopoczucie, utratę apetytu, zmniejszenie masy ciała, głębokie i szybkie oddechy, drętwienie lub osłabienie kończyn. Kwasica może być związana z hepatomegalią i stłuszczeniem wątroby, niewydolnością wątroby lub nerek i ma wysoką śmiertelność. W razie wystąpienia tych objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem.

Zaburzenia mitochondrialne u niemowląt narażonych w okresie życia płodowego – zgłaszano zaburzenia hematologiczne (niedokrwistość, neutropenia) i metaboliczne (nadmiar mleczanów) u niemowląt matek leczonych analogami nukleozydów w ciąży. Rzadko występowały zaburzenia neurologiczne (zwiększenie napięcia mięśniowego, drgawki, zaburzenia zachowania).

Zespół reaktywacji immunologicznej – u pacjentów z ciężkim niedoborem odporności na początku złożonej terapii przeciwretrowirusowej mogą wystąpić reakcje zapalne na utajone patogeny oportunistyczne (np. zapalenie siatkówki wywołane wirusem cytomegalii, zakażenia prątkami, zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jirovecii). Zgłaszano również choroby autoimmunologiczne (choroba Gravesa-Basedowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby) pojawiające się wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia.

Martwica kości – odnotowano przypadki martwicy kości, zwłaszcza u pacjentów z zaawansowaną chorobą HIV, długotrwałym leczeniem przeciwretrowirusowym, stosujących kortykosteroidy, spożywających alkohol, z ciężką immunosupresją lub podwyższonym wskaźnikiem masy ciała. Objawy: sztywność stawów, bóle (szczególnie w biodrze, kolanach i barkach), trudności w poruszaniu się.

Podczas leczenia przeciwretrowirusowego mogą wystąpić zwiększenie masy ciała oraz stężenia lipidów i glukozy we krwi, częściowo związane z poprawą stanu zdrowia.