Ostatnia aktualizacja:

Substancja czynnaPatrz: Jaki jest skład, jakie substancje zawiera?
Postać farmaceutycznaEmulsja do infuzji
Podmiot odpowiedzialnyFresenius Kabi AB
Kod ATCB05BA10
ProceduraDCP
Kategorie

Interakcje SmofKabiven Low Osmo Peripheral z innymi lekami

Przed rozpoczęciem terapii preparatem SmofKabiven Low Osmo Peripheral należy poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach – zarówno tych przepisanych na receptę, jak i preparatach dostępnych bez recepty, a także suplementach diety i produktach ziołowych. Żywienie pozajelitowe może wpływać na farmakokinetykę i farmakodynamikę wielu leków, a niektóre leki mogą z kolei modyfikować metabolizm składników odżywczych podawanych dożylnie.

Istotne jest, że nie wolno podawać SmofKabiven Low Osmo Peripheral jednocześnie z krwią w tym samym zestawie infuzyjnym, ze względu na ryzyko wystąpienia pseudoaglutynacji (pozornego zlepiania się krwinek). Potencjalnie niekorzystne interakcje mogą również dotyczyć leków wpływających na gospodarkę węglowodanową – na przykład glikokortykosteroidów, które mogą podnosić stężenie glukozy we krwi, lub insuliny i doustnych leków przeciwcukrzycowych, których dawkowanie może wymagać modyfikacji podczas żywienia pozajelitowego.

Leki wpływające na krzepnięcie krwi (antykoagulanty, leki przeciwpłytkowe) mogą wymagać szczególnej ostrożności z uwagi na ryzyko krwawień związanych z dostępem naczyniowym. Preparaty zawierające elektrolity lub witaminy podawane równolegle z żywieniem pozajelitowym wymagają uwzględnienia ich zawartości już obecnej w SmofKabiven Low Osmo Peripheral, aby uniknąć przedawkowania poszczególnych składników. Lekarz może zalecić regularne badania laboratoryjne w celu monitorowania stężeń elektrolitów, glukozy, prób wątrobowych i innych parametrów metabolicznych podczas długotrwałego żywienia pozajelitowego.

Potwierdzono zgodność preparatu SmofKabiven Low Osmo Peripheral z konkretnymi produktami dodawanymi do żywienia pozajelitowego, takimi jak Dipeptiven, Supliven, Vitalipid N Adult, Soluvit N (liofilizowany), Addiphos i Glycophos w określonych ilościach, oraz z generycznymi preparatami sodu i potasu. Dodawanie jakichkolwiek innych substancji do worka infuzyjnego powinno odbywać się wyłącznie po konsultacji z lekarzem lub farmaceutą i z zachowaniem zasad aseptyki.