Dawkowanie Septanest z adrenaliną 1:200 000 - jak stosować?
Ostatnia aktualizacja:
| Substancja czynna | Adrenalina (epinefryna), Artykaina |
| Postać farmaceutyczna | Roztwór do wstrzykiwań |
| Podmiot odpowiedzialny | Septodont |
| Kod ATC | N01BB58 |
| Procedura | MRP |
| Kategorie |
Preparat podawany jest wyłącznie przez lekarza stomatologa lub lekarza posiadającego odpowiednie przeszkolenie w zakresie stosowania miejscowych środków znieczulających. Dawkowanie ustalane jest indywidualnie, z uwzględnieniem wieku pacjenta, masy ciała, ogólnego stanu zdrowia oraz rodzaju wykonywanego zabiegu stomatologicznego. Zawsze należy stosować najmniejszą dawkę pozwalającą uzyskać skuteczne znieczulenie.
Dorośli i młodzież w wieku od 12 do 18 lat: Maksymalna dawka artykainy wynosi 7 mg/kg masy ciała, przy czym całkowita dawka nie powinna przekraczać 500 mg artykainy. Maksymalna dawka 500 mg odpowiada dawce dla zdrowej osoby dorosłej o masie ciała powyżej 70 kg. W przypadku rutynowego zabiegu zazwyczaj stosuje się 1 wkład, choć do uzyskania skutecznego znieczulenia może wystarczyć mniej. Podczas bardziej rozległych zabiegów może być konieczne podanie większej liczby wkładów, bez przekraczania maksymalnej zalecanej dawki.
Dzieci w wieku od 4 do 11 lat: Ilość podawanego roztworu należy określić na podstawie wieku i masy ciała dziecka oraz zakresu zabiegu. Przeciętna skuteczna dawka artykainy wynosi 2 mg/kg masy ciała w przypadku zabiegów prostych oraz 4 mg/kg masy ciała przy zabiegach złożonych. U dzieci w wieku 4 lat i powyżej (lub od 20 kg masy ciała) maksymalna dawka artykainy wynosi 7 mg/kg masy ciała, przy czym bezwzględnie nie należy przekraczać dawki 385 mg artykainy w przypadku zdrowego dziecka o masie ciała 55 kg.
Sposób podania: Roztwór podawany jest w powolnym wstrzyknięciu do jamy ustnej techniką nasączania iniekcyjnego lub podania okołonerwowego. Tempo wstrzyknięcia powinno być bardzo wolne (1 ml na minutę). Przed podaniem preparatu zawsze należy wykonać aspirację, aby upewnić się, że igła nie penetruje do naczynia krwionośnego.
Pacjenci w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami nerek lub wątroby: Ze względu na ograniczone dane kliniczne u tych pacjentów należy stosować szczególną ostrożność, podając najmniejszą dawkę pozwalającą uzyskać skuteczne znieczulenie. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek mogą wystąpić zwiększone stężenia preparatu w osoczu, szczególnie po wielokrotnym podaniu.
