Dawkowanie HEVASCOL - jak stosować?

Dawkowanie HEVASCOL jest ściśle uzależnione od rodzaju wykonywanego badania lub procedury interwencyjnej, a także od indywidualnych cech pacjenta. Preparat podaje się zawsze w postaci wstrzyknięcia, a dokładną dawkę określa lekarz prowadzący.

W limfografii u dorosłych standardowo podaje się od 4 do 7 ml na jedną kończynę w celu wizualizacji pachwinowych, biodrowych i okołoaortalnych węzłów chłonnych. Jeśli węzły chłonne są znacznie powiększone, można zwiększyć dawkę do maksymalnie 10 ml na kończynę. Łączna dawka nie może przekroczyć 20 ml. W przypadku obrazowania pachowych węzłów chłonnych przez podanie preparatu w grzbiet dłoni wystarczająca jest dawka od 3 do 6 ml. U pacjentów z brakiem czynności akumulacji w węzłach biodrowych i okołoaortalnych (po radioterapii lub resekcji węzłów) dawkę należy zmniejszyć o połowę.

U dzieci w wieku od 1 roku do 2 lat w limfografii wystarczająca jest dawka 1 ml na kończynę. Dawkę należy odpowiednio zmniejszać również u pacjentów z niedowagą. U osób w podeszłym wieku, szczególnie powyżej 65 roku życia z chorobami układu krążenia, oddechowego lub nerwowego, konieczne jest odpowiednie dostosowanie dawki lub rezygnacja z badania ze względu na ryzyko przejściowego zablokowania kapilar płucnych.

W fistulografii ilość środka kontrastowego należy określić przed badaniem na podstawie szacowanych rozmiarów przetoki. Preparat podaje się zwykle jednorazowo.

W histerosalpingografii pod kontrolą fluoroskopową wstrzykuje się powoli po 2 ml preparatu za każdym razem do jamy macicy, aż do potwierdzenia drożności jajowodów. Łączna objętość zwykle nie przekracza 15 ml i zależy od pojemności jamy macicy. Dawka powinna być możliwie jak najmniejsza, aby zminimalizować ryzyko zaburzeń czynności tarczycy. Jeśli pacjentka odczuwa znaczący dyskomfort, należy przerwać podawanie. Badanie optymalnie powinno być wykonywane w fazie pęcherzykowej cyklu menstruacyjnego.

W chemoembolizacji przeztętniczej raka wątrobowokomórkowego u dorosłych dawka zależy od wielkości zmiany, ale zwykle nie powinna przekraczać łącznie 15 ml. Preparat podaje się selektywnie przez cewnik wprowadzony do tętnicy wątrobowej. Zabieg można powtarzać co 6 do 8 tygodni w zależności od odpowiedzi guza i stanu pacjenta. U osób powyżej 65 roku życia należy rozważyć zmniejszenie dawki, aby zapobiec niepożądanej zatorowości płucnej.

W limfografii preparat musi być podawany bardzo powoli przy użyciu pompy infuzyjnej z szybkością nieprzekraczającą 0,1 ml na minutę, dostosowaną do wydolności transportowej układu chłonnego. W razie wystąpienia bólu szybkość infuzji należy zmniejszyć. Przed badaniem i podczas niego pacjent może otrzymać infuzję nawadniającą oraz antybiotyki profilaktycznie.