Interakcje Farmorubicin PFS z innymi lekami

Epirubicyna jest często stosowana w terapii skojarzonej z innymi lekami cytotoksycznymi, co może zwiększać skuteczność leczenia, ale jednocześnie nasilać działania toksyczne, zwłaszcza w odniesieniu do szpiku kostnego, układu krwiotwórczego i przewodu pokarmowego. Dlatego pacjent musi poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, w tym przepisanych przez innych lekarzy, dostępnych bez recepty, suplementach i ziołach.

Leki kardiotoksyczne:

Jednoczesne stosowanie epirubicyny z innymi lekami potencjalnie kardiotoksycznymi (np. trastuzumab) oraz związkami kardioaktywnymi (np. blokery kanału wapniowego) wymaga szczególnej ostrożności i ścisłego monitorowania czynności serca. Pacjenci, którzy otrzymywali trastuzumab, nie powinni przyjmować epirubicyny przez okres do 7 miesięcy po zakończeniu leczenia trastuzumabem, ponieważ ten lek może pozostawać w organizmie tak długo i zwiększać ryzyko uszkodzenia serca.

Leki wpływające na metabolizm wątrobowy:

Epirubicyna jest głównie metabolizowana w wątrobie, dlatego leki wpływające na czynność wątroby mogą zmieniać farmakokinetykę, skuteczność i toksyczność epirubicyny. Należy unikać równoczesnego stosowania cymetydyny – jej przyjmowanie powinno być przerwane na czas leczenia epirubicyną.

Paklitaksel:

Paklitaksel podany przed epirubicyną może powodować zwiększenie stężenia epirubicyny i jej metabolitów w osoczu. To działanie jest słabsze, gdy antracyklina jest podawana przed paklitakselem. W przypadku skojarzenia obu leków zaleca się ich naprzemienne podawanie z odstępem co najmniej 24 godzin między podaniami.

Docetaksel:

Jedno z badań wykazało, że docetaksel podawany bezpośrednio po epirubicynie może zwiększać stężenie metabolitów epirubicyny w osoczu.

Dekswerapamil:

Może zmieniać farmakokinetykę epirubicyny oraz prawdopodobnie zwiększać jej wpływ hamujący na czynność szpiku kostnego.

Deksrazoksan:

U pacjentów otrzymujących jednocześnie epirubicynę i deksrazoksan może wystąpić zwiększenie mielosupresji (zmniejszenie liczby leukocytów, granulocytów, niedokrwistość, gorączka neutropeniczna).

Chinina:

Może przyspieszać początkowe rozprowadzanie epirubicyny z krwi do tkanek oraz wpływać na gromadzenie leku w krwinkach czerwonych.

Interferon-α 2b:

Jednoczesne podawanie może skrócić czas pozostawania leku w organizmie i okres jego usuwania.

Leki wpływające na szpik kostny:

Należy uwzględnić możliwość wystąpienia zaburzeń procesu powstawania i różnicowania się komórek krwi w szpiku kostnym w trakcie i po uprzednim leczeniu lekami wpływającymi na szpik (cytostatykami, sulfonamidami, chloramfenikolem, difenylohydantoiną, pochodnymi amidopiryny, lekami antyretrowirusowymi).

Szczepionki:

Pacjenci otrzymujący epirubicynę nie powinni być szczepieni żywymi szczepionkami, ponieważ ze względu na osłabienie odporności może to prowadzić do ciężkich lub śmiertelnych zakażeń. Można podawać szczepionki zawierające martwe lub inaktywowane drobnoustroje, jednak odpowiedź na takie szczepionki może być osłabiona.

Heparyna:

Epirubicyny nie należy łączyć z heparyną ze względu na niezgodność chemiczną, która może prowadzić do wytrącania osadu.